Wetenschap - 10 mei 2001

Pro en contra: Max Havelaarkoffie?

Pro en contra: Max Havelaarkoffie?

Ontwikkeling voor twee cent per kopje

Het ministerie van LNV, de Rabobank, bloemenveiling Aalsmeer en de universiteiten van Utrecht, Amsterdam en Leiden. Partners van Wageningen UR, zult u zeggen. Eenmaal aan tafel schenken ze u een kop koffie. En die is van Max Havelaar, wat garandeert dat de boer een eerlijke prijs voor zijn product krijgt. Niet iets om je over op de borst te kloppen. Want voor wie zich bezighoudt met duurzaamheid is het vanzelfsprekend ook voor de praktische consequentie daarvan te kiezen.

Zo niet Wageningen UR. Toegegeven, hier en daar is nog eerlijke koffie te koop. Maar sinds het kantinebeleid is overgedragen aan een zelfstandige restauratieve dienst verdwijnt de Max Havelaar koffie uit de automaten. Want de dienst kijkt alleen naar de prijs en de raad van bestuur verzuimde haar de opdracht mee te geven ook op duurzaamheid te letten.

En dat die eerlijke handel een goede vorm van ontwikkelingssamenwerking is hoeft nauwelijks meer betoog. Wie voor deviezen afhankelijk is van de export van koffie of cacao wordt genekt door een sterk fluctuerende wereldmarktprijs. Een prijsgarantie op een redelijk niveau - wat Fair Trade en Max Havelaar bieden - maakt ontwikkeling mogelijk, ook lokaal. Let wel, voor krap twee cent per kopje. | Joris Tielens

Goedbedoeld maar averechts

De progressieve organisaties van Wageningen, zoals WSO, Otherwise en de Boerengroep, vinden dat Wageningen Universiteit moet overstappen op ide?le koffie. Om dat te bereiken gaan ze een nota aanbieden aan de raad van bestuur en de universitaire gemeenschap vergasten op ludieke acties. Volgens de bloemenkinderen kan Wageningen zich niet permitteren om geen ide?le producten te gebruiken.

Onzin, vind ik. Ik wil helemaal geen zielige boeren steunen en ik vind het zelfs onethisch om het wel te doen. Acties zoals deze verminderen de werking van het rechtvaardigste sociaal systeem dat de mensheid ooit heeft uitgevonden: de vrije markt. Door dit soort initiatieven vallen prikkels weg die arme landen nodig hebben om orde op zaken te stellen. Ethische producten hebben iets pervers - ze houden de onmacht van arme koffieboeren, klompendansende kaasmakers en Zimbabwaanse houtsnijders in stand. Ethische consumenten belonen economische achterstand en houden die zodoende in stand. Het enige nut dat ide?le consumptie heeft, is het vals gevoel van goedheid dat over de ide?le consumenten komt. Welnu - als ik mijzelf een warm gevoel van binnen wil bezorgen, dan loop ik wel naar de slijter. Daar heb ik geen opgedrongen solidariteit voor nodig. | Willem Koert

Re:ageer