Wetenschap - 1 januari 1970

Pole Pole Vibes

Pole Pole Vibes

Pole Pole Vibes


De avond voor studenten om uit te gaan is er iedere week weer: de
donderdagavond. Vanouds is jongerenvereniging Unitas aan de Generaal
Foulkesweg dan meestal een goed bezochte gelegenheid. En deze avond zijn er
nog een beetje meer mensen. Om iets na tienen staan de eerste gasten al
klaar om naar binnen te mogen. Maar de deur is alleen nog maar open voor de
artiesten. Dat is een goede gelegenheid om elkaar over afstudeervakken bij
te praten, en voor wat tieners in een bakfiets om luidkeels te converseren
over hun seksuele aspiraties.
Op de houten tuinborder met de voeten op de stoep zitten Jan, Arjan, Ben en
Ellen.
Het viertal zegt te wachten op een leuke avond. Jan, alweer afgestudeerd
bioloog: ,,Eigenlijk ben ik te oud om hier naar binnen te gaan.’’ Arjan.
Student Bos- en natuurbeheer kijkt verbaasd opzij. ,,Wat zeg je nou? Zo
voel ik dat helemaal niet, nog nooit bij stilgestaan.’’ Jan is 25 jaar,
maar nog goed in de haren. Ze verbazen zich over zichzelf dat ze er al zo
vroeg erop uit gingen. Aan het begin van de avond zouden er meer 16-jarigen
zijn. ,,De studenten durven zich niet eerder dan 1 uur te vertonen.’’ Ben,
student bodemkunde, weet nog niet zeker of hij een nachtje gaat overslaan.
,,Dat hangt helemaal van de avond af.’’ De vroege vogelaar heeft om half
zes al een afspraak met andere vogelaars om te gaan turen in de
Oostvaardersplassen. Er begint beweging in de rij te komen, al zijn het
langzame schreden want velen moeten eerst nog een maandkaart kopen voordat
er toegang wordt verleend.
Al snel is duidelijk dat op deze avond mensen van verschillende pluimage
rondlopen. Hanenkammen, hippe niggers from the block, dreadlocks, de
vijftiger, de Wajo, de internationale student of de Ama. In de grote zaal
hangen twee kunstwerken die sfeer brengen. Bij een teug van je volgende
drankje word je geconfronteerd met een hongerig kijkend Afrikaans jongetje,
geprojecteerd op een doek. Ook de Dalai Lama en andere bekende en onbekende
multiculturele gezichten komen voorbij. Zoals ook een blote vrouw zwoel
kijkend tegen een boomstam aanliggend.
De vooraankondiging belooft de beste jazz-combo’s van Nederland in de
grote zaal. Met een mix van jazz, Afrikaanse en Spaanse muziek in
combinatie met pop en klassieke muziek. Het Paul van Kemenade Quintet
speelt samen met Les Fréres Guissé, drie broers uit Senegal. Als ze opkomen
drommen de mensen zich voor het podium. Een enkeling wiegt de heupen. Voor
meer beweging is de mensenmassa te groot. De Senegalezen maken het publiek
erg enthousiast, en het publiek zingt graag enoumama mee met de handen
zwierend boven het lichaam.
Ook typisch Afrikaans voedsel, volgens Wageningse ideële gebruiken bereidt
door de koks van Biologisch restaurant Zeezicht, ontbreekt niet. Er is keus
uit exotische fruitspiets, vlierbespannenkoek, Tarare, knoflook-
brandnetelbroodjes en gebakken kokos-banaankoekjes.
In de dames-wc trekt een studentikoze jongen een condoom uit de muur en
schuifelt een beetje besmuikt een wc-deur achter zich dicht en draait hem
op slot. Het slot piept een beetje.
Mirko Marseille doet momenteel een master in Forestry en staat met de rug
tegen de bar het muziekspektakel kritisch te aanschouwen. ,,Dit is niets,
het klinkt vals. Dit is toch geen reggae, het klinkt meer als Caribische
muziek. De band speelt ook al niet als een eenheid.’’
De linkse deur leidt tot een wel erg opvallend lege ruimte. Maar schijn
bedriegt. In de hoek is een kleine bar waarin het barmeisje flink staat te
pezen om iedereen van vocht te voorzien. Aan de andere kant van het zaaltje
liggen op wat kussens tegen de muur voornamelijk internationale studenten
te roken. De reggaekleuren rood, geel en groen zijn prominent aanwezig,
evenals afbeeldingen van Bob Marley.
Een Pools meisje wijst trots naar haar vriend waarvoor ze sinds een paar
maanden haar kamer op de Bornsesteeg heeft achtergelaten. Hij draait platen
met een meter hoge zwarte tulband op z’n hoofd. Ze heeft hem bij
Nematologie ontmoet. Ondanks de reggaemuziek is de dansvloer hier nog leeg,
al durft er zo nu en dan iemand te lopen. Maar Peter weet het zeker: ,,Nog
even wachten en het komt allemaal goed, dan gaat hier iedereen uit z’n bol
op de reggae. Rasta Yeah!’’ Er zal later Ragga, Dubb en Dancehal uit de
boxen klinken. Terug in de hal dreunen er technobeats vanuit de kelder. Om
half drie staat er buiten nog een grote rij met wachtenden die ook het
feestgedruis in willen.
Esther Tol, foto Guy Ackermans

Re:ageer