Organisatie - 1 januari 1970

Pijnlijke stiltes

‘Tja, dus….enne, wat ga jij studeren?’ Groepje twintig, gezeten in de tuin van SSR, is klaar met het uitwisselen van telefoonnummers en is nu toegekomen aan de kennismakingsgesprekken. Of liever: het kennismakingsgehakkel. Want het eerste contact tijdens de inschrijving voor de AID op vrijdagochtend verloopt nog niet zo vlotjes.

Gelukkig weet een van de mentoren een goede afleiding: de groepsattributen. Vol trots laten Joris en Chris hun Action-gadgets zien. ‘Kijk als je hierop drukt dan zie je verschillende kleuren lichtjes, dat is wel leuk voor op de dansvloer.’ De mentoren van een groepje naast hen delen ondertussen oranje veiligheidsvestjes uit. ‘Zo weten we tenminste zeker dat we opvallen.’
Als de gadgets zijn uitgewerkt en algemene onderwerpen als vakantie, studie en kamers zijn gepasseerd, valt er een ongemakkelijke stilte bij groepje twintig. Verwachtingsvol wordt er naar de inschrijvingstafel gekeken. Komen er nog nieuwe groepsgenoten aan?
Na het inschrijven en de kennismaking is het tijd voor de lunch. Met open mond wordt het studentenhuis aan de Rauwenhofstraat bekeken. Haveloze banken, kerstversiering, verstrooide bierdopjes en een been van een etalagepop ‘sieren’ de woonkamer. De rondleiding door het huis geeft een aardig realistisch beeld van hoe het er in de meeste studentenkasten aan toe gaat. Een eerstejaars stoot haar vriendin aan. ‘Zo wonen studenten dus’, fluistert ze, terwijl de twee veelbetekende blikken wisselen.
Mentoren Joris en Chris hebben vorig jaar zelf als nieuwkomers de AID gelopen. ‘Ik kan me herinneren dat het bij ons ook niet gelijk heel gemakkelijk was. Maar als je eenmaal een paar dagen verder bent en je wat gefeest hebt, dan is de sfeer echt veel losser en vallen er niet meer zoveel pijnlijke stiltes. Dat gebeurt in ons groepje ook nog wel, let maar op.’ /RK

Re:ageer