Student - 10 november 2010

Onthaasten in een klooster

Gelardeerd met onmisbare dagelijkse ingrediënten als twitter, zumba, facebook, eetafspraak, themafeest en kater, kan de studiedruk je wel eens te veel worden. De studentenkerk weet gelukkig raad: een heilzaam kloosterweekend. De inspirerende rust van een internetloze stilte-enclave biedt een gezonde recuperatie voor elk getormenteerd studentenbrein. Toch? Onze Resource-reporter was erbij het afgelopen weekend. In de Sint-Adelbertabdij in Egmond.

kloosterweekend.jpg
De namiddagzon valt door de hoge ramen de kloostergang binnen waar monniken in zwarte pijen geruisloos richting de kapel schrijden. De klok voor het vierde gebed van de dag heeft net geluid. Ik doe mijn best om net zo rustig te lopen als de monnik naast mij. Tevergeefs, ik kom ruim eerder bij de kapel aan dan hij.
Zeven studenten zijn neergestreken in de Sint-Adelbertabdij in Egmond Binnen om een weekend mee te leven in het ritme van het klooster. Het is het eerste kloosterweekend dat het studentenpastoraat dit jaar organiseert. 'Het is genoeg dat je nieuwsgierig bent en bereid om mensen met een andere levenshouding te leren kennen', zegt Yuri Saris, studentenpastor. 'Daarom vraag ik nooit naar de achtergrond van studenten. Iedereen kan mee.' Voor Carolien Wegstapel (23), pas afgestudeerd bos- en natuurbeheer, is dit de eerste keer dat ze een klooster bezoekt: 'Ik wil de tijd nemen om na te denken'.
De kapel is groot en leeg. Behalve de crucifix boven het altaar is er weinig te zien. Vlakbij het altaar hebben de monniken hun vaste plaats. Daar zingen ze dag in dag uit dezelfde psalmen. Ze hebben een boekje met de tekst, maar hoeven er nauwelijks in te kijken. De meeste monniken zijn al oud. Af en toe gaapt er één hartgrondig. Mirjam Tolkamp (27), studente bos- en natuurbeheer: 'Met de teksten heb ik niet zoveel, maar het zingen heeft iets meditatiefs wat ik wel heel mooi vind.'
Broeder Adrie is een van de monniken die zijn dagen vult met bidden en het bestuderen van de bijbel. 'Maar wij smijten ook weleens met de deuren, hoor', geeft hij welwillend toe met een twinkeling in zijn ogen. Bijna twintig jaar geleden koos hij na de middelbare school voor een leven in het klooster. Nog steeds is hij de jongste van het stel: 'Ik heb me weleens afgevraagd of ik degene ben die straks het licht uit moet doen'. Mirjam vindt het bijzonder dat hij zo openhartig spreekt over het leven in het klooster: 'Naarmate hij meer vertelt komt hij steeds menselijker over'. Zelf spreekt een leven in het klooster haar ook wel aan. 'Maar het celibaat lijkt me niets,' lacht ze, 'ik heb een vriend.'
Na een paar dagen in het klooster lijken de herfstkleuren net wat feller, de woorden net iets betekenisvoller en de stilte net iets intenser. 'Door de tijd in stilte door te brengen worden je zintuigen scherper' merkt Carolien op. De andere studenten beamen dat. Mirjam: 'Ik heb meer oog voor al het moois dat er is'. Zelf merk ik dat dit rust geeft en mijn gedachten niet meer ongecontroleerd over elkaar heen buitelen. Toch loop ik nog steeds sneller dan de monniken. Of zou dat de leeftijd zijn?

Re:ageer