Student - 31 januari 2019

Ondertussen in... Zimbabwe

tekst:
Gina Ho

Verhogingen van de brandstofprijzen hebben tot grote protesten en stakingen geleid in Zimbabwe. De bevolking grijpt de gelegenheid aan om lucht te geven aan haar onvrede met het regime. De regering reageerde met geweld en het platgooien van internet. Masterstudent Sinclair Chinyoka is ongerust over de betrokkenheid van het leger.

Van de ene op de andere dag waren de mensen blut
Sinclair Chinyoka, masterstudent Climate Studies uit Zimbabwe, vertelt over de recente gebeurtenissen in zijn land.
Sinclair Chinyoka, masterstudent Climate Studies uit Zimbabwe, vertelt over de recente gebeurtenissen in zijn land.

‘We gebruiken in Zimbabwe verschillende valuta, zoals Amerikaanse dollars en Zuid-Afrikaanse rands, naast de bond notes die de overheid in 2016 heeft ingevoerd. De regering houdt vol dat één bond note één dollar waard is, maar dat is niet waar. Het is eerder drie op één.

President Mnangagwa zegt dat hij de brandstofprijzen verhoogt om de economie te beschermen tegen resource exploitation. Andere landen, zoals Zuid-Afrika, zouden van de lage waarde van de bond note kunnen profiteren door onze brandstof op te kopen. Maar in plaats van de prijzen te verhogen ten koste van de eigen inwoners, had het regime ook een wet kunnen aannemen die het opkopen van brandstof door buitenlanders verbiedt. Ondanks de prijsverhogingen betaalt de overheid nog dezelfde salarissen. Daardoor waren de mensen ineens blut. Ze protesteren tegen dat onrecht.

Sommigen protesteren op straat, anderen blijven thuis van hun werk. Op de social media verschenen berichten over de veiligheidsdiensten die mensen met traangas uit hun huizen joegen en hen daarna mishandelden. De regering gooide vervolgens het internet plat. Officieel om veiligheidsredenen, maar volgens velen om te voorkomen dat mensen video’s delen van de vreselijke misdragingen van de veiligheidsdiensten. Er is maar één tv-kanaal in Zimbabwe en dat staat onder invloed van de overheid.

Het grootste probleem is de betrokkenheid van het leger. Er zijn veel hoge ex-militairen die actief lid zijn van de heersende partij, dus voor een leek is het moeilijk om leger en regering uit elkaar te houden.

Zimbabwanen hebben nu grote moeite om in hun basisbehoeften te voorzien. En voor mij is het ook moeilijk. Ik wilde na mijn studie teruggaan om mijn ideeën uit te voeren, maar ik vraag me af of dat in deze situatie wel mogelijk is.’


Re:ageer