Student - 23 oktober 2008

Om half negen koffie, al ben je nog zo brak

Lennert, Hein, Jasper, Carel en Jules wonen niet zomaar in een studenten­flatje. In hun riante huis hangen kroonluchters aan de hoge plafonds en hun kamers zijn voorzien van schouw met open haard. Villa Sanoer heet het statige huis aan de Geertjesweg in Wageningen. Maar zelf noemen de studenten hun huis De Burlenburgh.

Vijf van de negen Ceresleden die in Villa Sanoer wonen aan de Geertjesweg. Van links naar rechts: Jules, Jasper, Lennert, Carel en Hein.
Vijf van de negen Ceresleden die in Villa Sanoer wonen aan de Geertjesweg. Van links naar rechts: Jules, Jasper, Lennert, Carel en Hein.

Foto: Bart de Gouw

Bezoekers worden in de hal aangestaard door dode herten. Geweien en een schilderij van Rien Poortvliet met een bronstig edelhert maken het beeld compleet. ‘Zo is ook de naam Burlenburgh ontstaan’, legt Lennert uit. Hij woont hier al zes jaar. ‘Mannetjesherten burlen in de bronsttijd. Volgens traditie is dit dan ook een mannenhuis.’
Helaas dus voor vrouwelijke studenten die op stand willen wonen. Traditie is traditie, daar wordt in De Burlenburgh niet aan getornd. Zo is het regel dat de villabewoners allemaal lid zijn van studentenvereniging Ceres. De tachtigjarige huisbaas Robert Best zat in zijn studententijd bij het corps. Hij woont al vanaf de jaren vijftig in Sanoer, en kocht de villa in 1980.
Volgens de negen bewoners is De Burlenburgh het ‘hoogst haalbare’ dat je op studentenhuisgebied kunt bereiken. Omdat het een villa is, en omdat er een enorme tuin bij hoort waar de studenten gebruik van mogen maken. Omdat je zó in het bos bent voor een wandeling met je vriendin of een rondje hardlopen. Maar vooral vanwege de gezelligheid. ‘In de stad gaan studenten vaak bij andere huizen een biertje drinken. Wij trekken met elkaar op. ’s Avonds zitten we vaak met een glas whisky bij de open haard op mijn kamer’, vertelt Jasper.
Toch went het snel, wonen in een villa, merkt Lennert. Hij loopt nog maar zelden de tuin in en ook een open haard op je kamer wordt gewoon. Voor hem is het leven in De Burlenburgh vooral waardevol door alle tradities en activiteiten. En dat zijn er nogal wat. Dat komt vooral door Best. Die houdt jaarlijks een paar chique diners in de villa, en eens per jaar maakt hij zelf een uitgebreide rijsttafel voor meer dan honderd personen. De studenten mogen dan alleen de uitjes en de rode pepers snijden. En natuurlijk in hun nette pak aan tafel verschijnen. Want Best brengt zijn studenten graag goede manieren bij.
Van alle tradities is er één die gerust een instituut genoemd kan worden. Elke morgen om half negen stipt roept Best ‘koffie!’ door de gangen. En dan komen ze koffie drinken, allemaal. ‘Ook al ben je nog zo brak, je komt je bed uit om samen koffie te drinken. Dat hoort er bij als je hier woont’, stelt Jules.
Door dit dagelijkse ritueel en de gezamenlijk avondmaaltijden, blijft Best op de hoogte van de vorderingen van ‘zijn’ studenten. Zo heeft hij Hein en Jules onlangs nog aangesproken op hun studieresultaten. Hein: ‘Tegen mij zei hij: je bent een volwassen jongenman, het wordt tijd dat je je daar eens naar gaat gedragen.’
Wie denkt dat een studentenkamer met open haard in een villa onbetaalbaar is, heeft het mis. Jasper betaalt 268 euro huur per maand voor zijn riante kamer. De nieuwkomers beginnen met een klein kamertje, zij betalen nog minder.
Voor het tuinonderhoud en de klusjes in huis zorgt Best. Maar de rest doen de ­jongens zelf, want een butler is niet bij de huur inbegrepen en de huisbaar houdt van opgeruimd en schoon. Toch heerst in de kamers de vertrouwde studenten­kamerchaos. Inclusief rondslingerende was, posters met schaars geklede dames en vooral veel, heel veel lege whisky­flessen.

Re:ageer