Organisatie - 26 juni 2008

Olympiër neemt deken mee naar collegezaal

Vier jaar stond hij ingeschreven als biologiestudent aan wat toen nog de Landbouwhogeschool Wageningen heette. Maar tot aansprekende studieresultaten kwam Gerard Tebroke niet. De student uit het Gelderse Aalten was eerst en vooral atleet. Hij grossierde in ereplaatsen op de vijf en tien kilometer, en wisselde regelmatig stuivertje met zijn concurrent Jos Hermens.

Gerard Tebroke (rechts) tijdens de finale van de tien kilometer op de Olympische spelen in Moskou in 1980.
Gerard Tebroke (rechts) tijdens de finale van de tien kilometer op de Olympische spelen in Moskou in 1980.

Foto: Bron: Terbroke - Het leven van een onverzettelijke hardloper, Hans de Beukelaar, uitgeverij Fagus

Als student was Tebroke een laatbloeier. Hij begon pas op zijn 28e, in 1978, aan de studie in Wageningen. Daarvoor had hij geprobeerd zijn atletiekloopbaan te combineren met een baan bij onder andere zuivelfabrikant Coberco.
In een interview met een beginnend verslaggever van de Utrechtse school voor de journalistiek zei Tebroke in 1981 dat hij zijn studie in Wageningen alweer had afgebroken. Hij liep al meteen een achterstand op, doordat hij zich in zijn eerste jaar moest voorbereiden op het Europees Kampioenschap in Praag, waar hij op de tien kilometer de zesde plaats haalde en op de vijf kilometer de vijfde plaats.
Tebroke had zich ten doel gesteld te excelleren op de Olympische Spelen in Moskou. De twee voorgaande Olympische Spelen in 1972 in München en in 1976 in Montreal had hij moeten missen wegens blessures. En in 1980 kon hij zich ternauwernood kwalificeren op de tien kilometer, door tijdens internationale wedstrijden in Stockholm in een sterk bezet veld vierde te worden in een tijd die ruimschoots lag onder de limiet.
In Moskou was het warm. De overgang – van 15 graden in Nederland tot meer dan 30 in Moskou – deden de temperatuurgevoelige Tebroke geen goed. Hij plaatste zich weliswaar voor de finale, maar toen het moest gebeuren kwam hij niet verder dan een veertiende plaats en een voor hem teleurstellende tijd van 28 minuten en 50 seconden.
Hij vond de omstandigheden zwaar: ‘Als ze in een fabriek iemand zo hard lieten werken als ik op deze tien kilometer, dan kwam zijn baas in de gevangenis. Dit is een marteling’, merkte de atleet na afloop op.
Ondanks de hitte had Gerard Tebroke het koud in Moskou. Hij sliep ’s nachts met wel zes dekens over zich, en droeg altijd lang ondergoed. Geblesseerd kwam hij terug in Wageningen. Hij was zo diep gegaan, dan hij later dacht dat zijn vermogen tot analytisch denken en ook zijn geheugen er een klap van hadden gekregen.
In 1982 stopte hij definitief met studeren, zonder titel. Of dat te maken had met zijn afgenomen mentale vermogens zal nooit aan de vergetelheid ontrukt worden. Feit is wel dat Tebroke het onwaarschijnlijk koud had in de Wageningse collegezalen. Omdat hij vreesde dat zijn spieren te veel leden, nam hij een deken mee om zich warm te houden.
Tebroke beëindigde zijn studie en zijn atletiekcarrière in anonimiteit. Hij vond een baan bij het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds, waar hij tot zijn dood in 1995 bleef werken. Zijn dood kwam onverwachts. Achteraf bleek dat hij een erfelijke afwijking had, met een verhoogde kans op trombose tot gevolg. Een bloedpropje in de hersenstam werd hem fataal.

Re:ageer