Student - 23 april 2009

OPPERVLAKKIG CONTACT IN EEN EENZAME STAD

Marie Baartmans beschrijft haar droomstad Londen als ‘eenzaam’ en ‘vol contrasten’. Armoede, rijkdom, drukte en verlatenheid wisselen elkaar continu af. De studente Landschapsarchitectuur van Van Hall Larenstein wilde er hoe dan ook werken. Maar nu weet Marie dat ze stiekem toch Nederlandser is dan ze dacht.

nieuws_3200.jpg
nieuws_3200.jpg

Foto: .

‘Op mijn achtste kwam ik al in Engeland, en sindsdien moest ik hoe dan ook terug. Mijn ouders wilden ook wel eens naar Frankrijk, maar ik bleef steeds zeuren. Mijn stage zocht ik bij Londense landschapsarchitectenbureaus. Dat was flink doorzetten, ik stuurde tig brieven. Dan kwam er drie weken later weer een afwijzing, of ik kreeg helemaal geen respons.
Uiteindelijk kreeg ik van Townshend wel een reactie. Ze wilden me zien! Ik kocht meteen een ticket naar Londen. Het was een heel heftige sollicitatie. Met alle vijfentwintig medewerkers, die van over heel de wereld komen, had ik een kort gesprekje. Dan bladerden ze vluchtig door mijn portfoliomap en luisterden ze of ik interessante vragen stelde. Na afloop hoorde ik niets meer. Tot ze me plots zeiden: sorry, we kunnen je niet aannemen. Ik baalde echt, had ik voor vijfhonderd euro een ticket gekocht, stond ik nog met lege handen.
Uiteindelijk wilden ze me wel, maar voor langer dan een half jaar. Gelukkig kon ik de stage combineren met mijn minor, en zo langer blijven. Het werk bleek compleet anders dan in Nederland. Townshend staat bekend om haar daktuinen, ze staan hoog aangeschreven en hebben fantastische concepten gemaakt. Maar Townshend doet alleen wat de opdrachtgever vraagt, ze zoeken geen vraag achter de vraag. Soms dacht ik: is dit het nou?
Als assistant landscape architect is het moeilijk om gehoord te worden. Soms had ik kleine discussies, en kreeg ik het voor elkaar om een plan aan te passen. Verder was ik vooral met de technische kant bezig. Bij drukte maakten we werkdagen van zeventien uur. Aan het einde van zo’n dag verlangde ik naar frisse lucht en mijn bed tegelijk. Twijfelend bestelde ik een taxi, of liep ik in een halfuur naar huis. Een kleine woning die we met z’n achten deelden. Iets beters is onbetaalbaar.
Londen is een eenzame stad. Je ziet de mooiste villa’s met in dezelfde straat een kleine kamer die vier mensen samen delen. Ik voelde me soms alleen. Mensen hebben zo weinig ruimte dat ze als het ware een schild om zich heen bouwen om zichzelf te beschermen. Ik had alleen oppervlakkig contact. Het is een harde wereld, zeker nu met de kredietcrisis, die is daar veel harder aangekomen. Sommige van mijn collega’s grapten dat ze al maanden niet naar de kapper waren geweest, maar eigenlijk waren ze doodserieus.
Ik heb een haat-liefdeverhouding met Londen. Van Engeland blijf ik houden, maar in Londen werken, nee, dan blijf ik toch altijd de Dutch girl. Volgend jaar ga ik mijn master doen aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam. Ik ben veel Nederlandser dan ik dacht’

Re:ageer