Student - 11 december 2008

OP ÉÉN BEEN NAAR VANCOUVER

Bochten maken, bochten die je vaart geven. Dat is voor Anna Jochemsen, derdejaars Dierwetenschappen, de kick van het skiën. En ze is fanatiek. Sinds de zomer staat haar studie op een lager pitje. Want Vancouver ligt binnen bereik: de Winterspelen in het voorjaar van 2010 in Canada. De Paralympische Spelen om precies te zijn. Anna sjeest naar beneden op één been.

Anna Jochemsen in Snowworld Zoetermeer.
Haar schouders zijn vierkant, haar handdruk stevig. Het is het resultaat van vijf keer per week krachttraining in universitair sportcentrum De Bongerd. ‘Skiën is meer kracht dan conditie’, legt Anna (23) uit. ‘Ik merkte dat hoe vaker je gaat, hoe beter je wordt, en ik wil me altijd verbeteren. Maar ik moet wel oppassen dat ik niet stijf word.’ Normaal loopt Anna met een beenprothese – ze werd geboren met één been – maar als ze skiet gaat hij af. ‘Ik heb geen knie om kracht op te zetten.’ Op de piste gebruikt ze twee stokken waar miniskietjes onder zitten, zogenoemde skikrukken.
Als kind, vijftien jaar geleden in de Verenigde Staten, stond de studente voor het eerst op een lange lat. Haar ouders gingen skiën en zij zou meegaan op de slee. Van skikrukken hadden ze nog nooit gehoord. ‘Ze bleken daar aangepaste materialen te verhuren, en ik kon les krijgen. Dat was in de VS beter geregeld dan in Zwitserland. Toen we later daar waren, wisten ze niets van de mogelijkheden, en wilden ze me niet eens les geven.’
Omdat Anna haar techniek wilde verbeteren – ‘ik deed altijd maar wat’– zocht ze drie jaar geleden op internet naar andere eenbenige skiërs. Ze kwam uit bij een lid van de nationale selectie aangepast alpineskiën. ‘Ik mocht een keer meetrainen, en hij nodigde meteen de teammanager uit. Die was gelijk enthousiast, en vroeg of ik eens mee wilde trainen in Oostenrijk. Ik schoot vooruit, doordat ik eindelijk eens goede aanwijzingen kreeg.’
De eerste jaren in Wageningen genoot Anna vooral van het studentenleven, als lid van studentenvereniging de Navigators en studievereniging De Veetelers. ‘Ik was altijd wel van de feestjes. Maar deze zomer heb ik de knop omgezet. Ik ben zó dicht bij de Nederlandse selectie. Ik moet nu gewoon proberen verder te komen, anders krijg ik denk ik spijt dat ik het niet heb gedaan. Ik heb bovendien het geluk dat er in Europa niet zoveel vrouwen skiën, minder dan mannen.’
Drie vriendinnen van de Navigators gaven haar het laatste zetje. Ze richtten een stichting voor haar op, AnnaSki, die sponsors en donateurs probeert te interesseren voor Anna’s missie. ‘Per jaar heb ik acht- tot tienduizend euro nodig voor reis- en verblijfkosten en skipassen en dergelijke. Mijn materiaal is ook wat duurder. Er is net een paar skikrukken kapot: weer vijfhonderd euro. Als ik me deze week weet te plaatsen voor de Nederlandse selectie wordt dat gelukkig gesponsord.’ De indoorskibaan in Zoetermeer gaf Anna al een jaarkaart. Ze heeft gelukkig een rijbewijs en een auto. ‘Steeds met ski’s in de trein heen en weer was geen doen geweest.’
De studente Dierwetenschapper traint al wel mee met de nationale selectie, en zat net nog een weekje in Oostenrijk. ‘Ik studeer nu halftijds. Deze periode ben ik vier van de acht weken in het buitenland.’ Ze richt zich bij wedstrijden op de slalom, de reuzenslalom en de super-G. ‘Ik ski nu Europa Cup, en hoop me – als ik bij de selectie kom – volgende jaar via de World Cups te kwalificeren voor Vancouver.’ Het liefst verhuisde ze voor haar sport naar Canada, om nog beter te worden. ‘Ik ben gelukkiger in de sneeuw, en wil mezelf blijven verbeteren.’ De perfecte afdaling heeft ze nog niet mogen ervaren. ‘Bij skiën wint degene met de minste fouten.’ / Yvonne de Hilster

Info www.annaski.nl

Re:ageer