Student - 23 april 2009

OOK STUDENTEN MOETEN SOMS HUILEN

nieuws_3201.jpg
Over het algemeen ben ik tegen het gebruik van scheldwoorden in columns. En dat is niet omdat ik scheldwoorden shockerend of ongepast vind, ik scheld namelijk zelf graag en veel (op het moment ben ik erg in favour of tiefusschijtdetering).
Nee, het is omdat ik scheldwoorden in columns een zwaktebod vind. Als niet het verhaal, maar de woorden die men gebruikt de essentie van de column zijn, vind ik de column over het algemeen niet het lezen waard. Een misverstand vind ik dan ook dat columns waarin veel ‘godver de tiefuspiemelpoep’ in voorkomt, gedurfd zijn.
Ik zou zelfs het omgekeerde durven te beweren. Piemelkutpoepcolumns zijn op safe geschreven. Door heel veel ‘spannende’ woorden te gebruiken verbloemt de schrijver de leegheid van het verhaal. Echte gedurfde verhalen zijn niet gedurfd om woorden, nee, ze zijn gedurfd om wat ze vertellen.
En geloof me, gedurfde onderwerpen zijn niet seks en ook niet drugs en ook niet dronkenschap. Een uitweiding over swaffelen is een makkelijke truc om binnen de grenzen van de comfortabelheid een niet al te saai verhaal te vertellen.
Wat ik nu echt spannend en gedurfd vind, is om buiten de grenzen van de comfortabelheid een column te schrijven over echte taboes. Verdriet bijvoorbeeld. In een studentencultuur waarin je wordt geacht altijd om alles te blijven lachen en waarin ongeluk als ergste misdaad wordt beschouwd, vind ik juist dat ik over verdriet moet schrijven. Want hoe je het wendt of keert, iedereen is wel eens ongelukkig en verdrietig.
En dan bedoel ik niet het soort verdriet dat wordt opgelost door een dag lieve sms’jes van vrienden en een flinke dosis chocolade. Nee, ik bedoel het door-merg-en-beenverdriet. Het het-komt-niet-meer-goedverdriet. En het is echt zo dat niet aan elk nadeel een voordeel zit.
Hoe taboe het ook is, soms zijn dingen gewoon tyfusschijtdetering, en daar moeten we het mee doen.

Re:ageer