Student - 26 maart 2009

ONTVOERING IS BEST LEUK

Eerstejaarsleden van Ceres werden vorige week met hun handen op de rug in busjes geladen en ver van Wageningen gedropt. Tweedejaars lieten hen – al dan niet beroofd van geld en telefoon – achter in de bossen of op de hei. Traditie noemen ze dat, bij het studentencorps. De eerstejaars hebben er wel lol in.

‘Ach, ze zijn best relaxed en pesten je niet. En dat vastgebonden worden? Nou, dat valt ook wel mee.’ Zeger Kievit praat sussend over de ontvoering waarbij hij samen met een andere eerstejaars midden op de Veluwe werd achtergelaten. ‘Het was ’s middags en onze spullen waren niet eens afgepakt. Wandelaars hebben ons de juiste kant op gestuurd en uiteindelijk hebben we gewoon de bus genomen.’
Het is een traditie bij Ceres die vermoedelijk al sinds de jaren zeventig bestaat: de Busjesweek. Eerstejaars organiseren een feest waarbij ze iedereen uitnodigen behalve de tweedejaars. Die proberen vervolgens koortsachtig achter de feestlocatie te komen. In de week die aan het feest voorafgaat mogen ze eerstejaars daarbij ontvoeren en in de driehoek Arnhem-Apeldoorn-Amersfoort droppen. Op de feestdag zelf volgt een achtervolging waarbij eerstejaars proberen hun belagers af te schudden door heel Nederland te doorkruisen. Weten de eerstejaars hun geheim tot tien uur ‘s avonds te bewaren, dan hebben ze gewonnen.
‘Een klein hoogtepunt’, zo noemt Zeger de ontvoeringweek. ‘Ik heb een paar keer heel hard weg moeten rennen.’ Ondanks zijn ontsnappingen werd de eerstejaars vijf keer opgepakt. Zijn jaargenoot Jouke Sjollema gebruikte een vermomming. ‘Zo, ander sjaaltje en niemand herkent je meer.’ Hij werd drie keer ontvoerd, waarbij hij één keer liftend thuis moest komen. ‘We stonden met z’n tweeën in een bos bij Hoenderloo. Uiteindelijk stopte er een Audi en zijn we toch nog terug in Wageningen gekomen.’
Het is een ware kunst om heelhuids te ontkomen, maar wie altijd weet te ontsnappen hoort er eigenlijk ook niet bij. Ontvoerder Kelly Muijlwijk noemt een voorbeeld waarbij één van de eerstejaars eigenlijk niet in de auto paste. ‘We vroegen wie van hen naar huis wilde. Maar niemand wilde! Er is zelfs een groep geweest die met plezier in Parijs gedropt werd.’ Natuurlijk ben je als eerstejaars ook wel goed voorbereid, zegt Zeger. ‘Ik stopte elke dag wat geld en mijn OV in m’n sok. Daar kijken ze toch niet.’
Triomfantelijk vertelt Zeger dat ze de strijd met de tweedejaars gewonnen hebben. ‘We zaten ‘m wel te knijpen hoor, ze zaten ons op de hielen. Maar ze hebben ons feest in Lunteren niet gevonden.’ Als zij volgend jaar het feest van de nieuwe eerstejaars wel weten te vinden, dan zegeviert de lichting van 2008. De statistieken leggen een extra grote druk op hen, zegt Zeger: al sinds 2000 hebben uitsluitend even jaren weten te winnen.

Re:ageer