Wetenschap - 21 maart 2002

NB: Schrijven over het schrijven van scripties hoeft niet wetenschappelijk verantwoord, saai en lang

NB: Schrijven over het schrijven van scripties hoeft niet wetenschappelijk verantwoord, saai en lang

"Over enkele seconden, minuten of uren zul je dit boek terzijde leggen om iets anders te gaan doen. Maar waar leg je het neer of berg je het op? Hoe onthoud je waar je het hebt opgeborgen? En wat doe je met wat je in de tussentijd gelezen hebt?", schrijft Michiel Hegener in de praktische handleiding die NRC-journalisten schreven voor studenten onder de titel Studeren.

Vragen, vragen, vragen en vragen waarmee studenten volgens de auteurs worstelen, en waarop ze in leesbare stijl antwoord geven. Hoe orden je informatie? Hoe maak je een multiple choice-tentamen? Hoe deel je je tijd in? Hoe schrijf je een scriptie? Hoe studeer je in het buitenland? Hoe word je wetenschapper? Hoe hou je een mondelinge presentatie? En als laatste: hoe ori?nteer je je op de arbeidsmarkt?

Studeren is geen vernieuwend boek voor diegenen die zich al met boekjes, websites en cursussen verdiept hebben in zaken als time management, schrijven of presenteren. Hegener's aanbevelingen tot ordening zijn betrekkelijk algemeen, en de adviezen van Vittorio Busato om een langetermijnplanning op te zetten en een dagboek bij te houden om inzicht te krijgen in je tijdsbesteding zijn ook bekende methoden.

Prettig is wel dat alle mogelijke methoden die nodig zijn om te studeren nu in een boek zijn ondergebracht, en dat ze kort maar krachtig worden behandeld. Waar je vroeger een boek van Umberto Eco of de onvolprezen Wageningse scriptiekoning Lamers voor nodig had, volstaat nu een hoofdstukje van veertig pagina's. En de praktische journalistentips die Warna Oosterbaan geeft, zijn een verademing tegenover de wetenschappelijke aanpak van Eco en Lamers. Oosterbaan laat zien dat schrijven over het schrijven van scripties helemaal niet wetenschappelijk verantwoord, saai en langdradig hoeft te zijn. Het kan ook aansprekend en fris.

Studeren is dan ook vooral een praktisch boek. Veel van de adviezen zijn gebaseerd op eigen ervaring, zelfs de meest banale. "Ga van tevoren naar de wc", adviseert Willem Albert Wagenaar studenten bij het houden van een mondelinge presentatie. "Mannen: controleer daarna of je gulp dichtzit. Ik weet uit ervaring dat dit mis kan gaan."

Het boek is wel te dik. Wat mij betreft hadden de NRC-journalisten zich beperkt tot de tips en trucs voor het ordenen van informatie, het maken van een multiple choice-examen, time management, het schrijven van een scriptie en het houden van een mondelinge presentatie. De hoofdstukken over het studeren in het buitenland, over het doorgaan in de wetenschap en over de ori?ntatie op de arbeidsmarkt hebben weinig te maken met het ambacht van het studeren, al zijn het natuurlijk wel onderwerpen die voor studenten van belang zijn.

De schrijvers richten zich nu zowel op de beginnende student als op de student die aan het einde van zijn studie zit. Maar als een vierdejaars zich de praktische vragen van Hegener stelt, dan is dat rijkelijk laat. Voor een eerstejaars zijn ze uitermate nuttig, maar die zit weer niet te wachten op informatie over zijn toekomstige carri?re.

Liever had ik daarom twee boeken gezien, een praktische handleiding voor het studeren en een even praktische voorbereiding op de toekomst. Dan was de informatie beter toegespitst, en de boekjes waren waarschijnlijk goedkoper geworden dan de vijftien euro die de bijbanende studenten er nu voor moeten betalen.

Martin Woestenburg

Studeren - Van het ordenen van informatie tot het schrijven van een leesbare scriptie, Balans, ISBN 90501875738, 15 euro.

Re:ageer