Wetenschap - 16 augustus 2002

Muziek bepaalt sfeer op verenigingsfeesten

Muziek bepaalt sfeer op verenigingsfeesten

Dinsdag 16 augustus, 00.00 uur. Een feestelijke taak wacht mij: sfeeropnames maken van de nacht op de vier grote studentenverenigingen van Wageningen. Ik ga van Unitas, via SSR naar Ceres, met als eindpunt KSV, benieuwd welke taferelen ik zal aantreffen.

Unitas

In de hal van Unitas komen de technobeats uit de grote zaal me tegemoet. De d.j.'s van Beezwax zijn al goed op dreef, maar op de dansvloer is nog niemand te bekennen.

Een Unitas-lid wordt gegrepen door de opzwepende muziek, maar heeft tussen het stuiteren door nog tijd om te vertellen dat hij inmiddels geestelijk gestoord is. Dat maakt op Unitas gelukkig niet uit. "Je kan hier zo lekker jezelf zijn", zegt de jongen, die zijn naam liever niet in Wb ziet staan.

Het is intussen druk geworden. Steeds meer AID groepjes begeven zich richting dansvloer.

Niet iedereen vindt de muziek even aanstekelijk. Anne van der Wiel en Wendy Franchimon hebben er maar moeite mee. "Dit is niet helemaal onze muziek", vindt Wendy. Wat hun muziek wel is? "In ieder geval iets met meer tekst erbij", zegt Anne.

Ook de leden van groepje 54 zijn niet onder de indruk. Toch staan ze allemaal te dansen. "We doen een wedstrijd wie het leukst op deze herrie kan dansen", verklaart Ren?e de Vries. Ze kan niet te lang praten. "Als ik langer dan ??n minuut stilsta word ik gediskwalificeerd."

De drukte op de dansvloer laat zien dat veel mensen de muziek w?l waarderen. Het feest is in volle gang. Ik zou graag even de beentjes lichten, maar mijn taak is nog niet volbracht. Buiten wacht mijn trouwe tweewieler. Op naar SSR.

SSR

"Ik heb net de billetjes van de d.j. gezien", zegt een meisje in de gang van SSR. Ik weet niet wat ze bedoelt, maar het klinkt goed. Terwijl ik me naar beneden begeef wordt het drukker, warmer en luidruchtiger.

Ik beland in een volle zaal waar het coverbandje Midnight Run speelt. Celebrate Good Times, zingt de zanger. Hij lijkt op Ricky Martin. Vol overgave dansen de eerstejaars tussen oudere studenten. Good Times worden hier zeker gevierd.

Wanneer de band een pauze aankondigt neemt de d.j. het over. Ik kan zijn billetjes niet zien, maar dat mag de pret niet drukken. Het swingen gaat onverminderd door.

Jean-Paul Juda, aankomend levensmiddelentechnoloog, heeft er duidelijk plezier in. "Ik weet niet of dit typisch SSR is, maar ik vind het wel erg tof", zegt hij. Ook Puck van de Kant vindt het prima op SSR. Ze is net met haar groepje op Unitas geweest, maar daar vond ze de muziek niks. "Ik denk dat ik hier wel lid wil worden", vertelt ze.

Ik heb genoeg gezien en gehoord. Op mijn weg naar de uitgang kom ik een paar bekenden tegen. Ze waarschuwen me dat het op Ceres 'fucking-fucking-fucking-warm' is.

Ceres

Inderdaad omsluit een warme plakkerige deken me zodra ik op Ceres de trap beklim. Het is druk, maar niet zo vol dat dat de hitte verklaart. Op de dansvloer stromen dikke zweetdruppels over roodaangelopen gezichten. Blacklightkanonnen beschijnen de dansers. Wat huiverig om de housende menigte te trotseren besluit ik eerst in de andere zaal te kijken.

Hier staat Guido Mijnarends met twee groepsgenoten uit zijn dak te gaan. "De rest van ons groepje is op SSR", vertelt Guido. "Maar dat vond ik niks, dat bandje", zegt hij met een wegwerpgebaar. Intussen is de dansvloer volgestroomd. Ook hier wordt gehoused.

Terug in de blacklights zie ik dat maar weinig mensen de oproep om in het wit te komen hebben opgevolgd, maar de sfeer is goed. Er wordt uitbundig gedanst en stevig gedronken. Een koud biertje is geen overbodige luxe.

Op een podium in de hoek leeft Helga Bos zich uit. Ze kan niet stil blijven staan. Of de sportdag niet te veel energie heeft gekost? "Mwoh?", is het antwoord en ze danst verder. Ik vat het maar op als nee.

De AID-groepjes hebben zich intussen van hun herkenningstekens ontdaan. Dit maakt het voor mij lastig. De vele jong ogende meisjes met spaghettibandjes blijken bij navraag geen van allen eerstejaars te zijn. Zal ik op KSV nog AID-lopers aantreffen?

KSV

Moe van alle indrukken, maar klaar voor een laatste sfeeropname kom ik aan op de Stadsbrink. Het kleine aantal fietsen voor KSV belooft weinig goeds. Verwachtingsvol kijken de leden van de introductiecommissie me aan als ik de nagenoeg lege hal binnenkom. Sorry jongens, ik ben geen eerstejaars.

In de kroegzaal speelt dixielandband The-Able-Bodied-Seamen. Je moet ervan houden. Vrolijke riedels begeleiden het dansende publiek. Het is gezellig druk, maar ik zie nauwelijks AID-lopers. Een biertje bestellen gaat moeizaam en wanneer de barman me eindelijk opmerkt spot ik juist een AID-groepje.

Groepje 42 was net van plan te gaan, richting Ceres, maar Brenda Meijer wil nog wel even met me praten. Deze middag zijn ze naar de verenigingspresentatie van KSV geweest. Brenda vindt KSV wel erg leuk. Tijdens een rondleiding kreeg ze de indruk dat hier hele diverse dingen gebeuren. "Ik vind het vanavond ook wel leuk hier, maar ik had wel een ander soort bandje verwacht", zegt ze. "Dit was echt een soort bruiloftsband."

Hoewel The-Able-Bodied-Seamen goed bekend staat, lopen de eerstejaars er niet warm voor. De sfeer op KSV is goed, maar ik heb niet het gevoel dat er nog veel gaat gebeuren.

Wanneer ik buiten ben gekomen zie ik in het programmaboekje dat er een spectaculaire avond in de kelderbar is aangekondigd. Maar ik kan de puf niet meer opbrengen om terug te gaan.

Omdat ik mijn tas in Unitas heb laten liggen moet ik de berg weer op. Ik zie dat het bij Ceres nog goed druk is en vooral voor SSR staan massa's fietsen. Ik zou willen dat ik de energie had om nog even mee te swingen. | Leonie Mossink

Re:ageer