Student - 11 februari 2016

Mortierstraat 14B - Patience

Wat voorafging: Willem-Jan maakt eindelijk weer vooruitgang met zijn vastgelopen studie. Alleen zijn aanhoudende geldgebrek zit hem nog in de weg.

mortierstraat 14b.jpg

Willem-Jan vroeg zich af of hij zich ooit eerder zo had verveeld. Om geld te verdienen, deed hij deze week mee aan een medisch experiment. Met drie andere jongens verbleef hij daarom in een lege ziekenhuisvleugel. Elke ochtend slikte hij een pil – of placebo, dat was onduidelijk – en moest hij tot drie uur op bed liggen. Dan kwam een verpleegster bloed afnemen, waarna hij voor de rest van de dag vrij was. De proefpersonen mochten niet naar buiten en hingen dus maar wat rond in de gemeenschappelijke kamer.

Toen Willem-Jan daar ’s middags binnenkwam, stond een driftige jongen die geneeskunde studeerde, te vloeken bij de router. ‘Doet hij het weer niet?’, vroeg Willem-Jan.

‘Jep. Volgens mij is dat het echte experiment. De afkickverschijnselen van wifi.’ Willem-Jan grinnikte. Ook het 3G-signaal was zwak, waarschijnlijk door al het ziekenhuisbeton. Willem-Jan legde zijn stapel artikelen op tafel en begon te lezen. De verveling was ook nuttig; in twee dagen had hij meer werk gedaan dan vooraf mogelijk leek.

‘Kutzooi’, vloekte zijn metgezel. Hij liet de router voor wat die was en startte een potje patience op zijn laptop. Rusteloos sloot hij dat halverwege weer af, en begon te frunniken aan de afgesloten kast waar de tv op stond.

‘Wat doe je?’ vroeg Willem-Jan. ‘Ik ben gewoon benieuwd wat hierin zit.’ Willem-Jan gooide hem een paperclip toe die om zijn papieren zat. ‘Probeert dit.’ Mopperend begon de jongen met de paperclip in het slot te pielen.

‘Ha’, klonk het even later triomfantelijk. Het deurtje was opengegaan en onthulde een Wii. ‘Potje tennis?’, vroeg hij grijnzend. Dat sloeg Willem-Jan niet af. Weldra speelden ze tennis door hun armen met controller door de lucht te bewegen.

‘Dit is echt een stuk chiller dan patience’, zei de jongen, die ondertussen wild om zich heen maaide. Willem-Jan was zelf een fanatiek gamer, maar deinsde terug voor het ongerichte gezwaai. Net toen hij er wat van wilde zeggen, liet de jongen met een wijde backhand de controller uit zijn hand vliegen.

‘Fúúúck.’ 

Het was stil in huis toen Willem-Jan de deur achter zich dichttrok. Op vrijdagavond waren veel mensen thuisthuis of in de kroeg. Net toen hij zijn kamer in wilde glippen, hoorde hij Bianca.

‘Hé, ben je al thuis.’ Toen hij zich omdraaide, hoorde Willem-Jan haar naar adem happen. In de spiegel had hij vanmorgen al gezien dat zijn blauwe oog er verschrikkelijk uitzag.

‘Wat heb je gedaan?’, vroeg Bianca geschrokken. ‘Was het een eng experiment?’

‘Nee’, zei Willem-Jan grommend. ‘Gewoon een... sportongelukje.’


Re:ageer