Student - 7 juli 2011

Mislukt als mens

Een column kost geen tijd, het kost je leven. Altijd zoeken naar een onderwerp en als je even ontspant, roept iemand anders: 'Hé, zit hier geen stukje in'. Daar mopper ik graag over, maar eigenlijk snak ik naar die aandacht.

26-Stijn-6004.jpg
26-Stijn-6004.jpg

Foto: .

Stiekem hoopte ik op een lang afscheidsinterview.  Mijn mailbox bleef echter leeg. Tja, dacht ik toen, ik heb nog één stukje over.
Wat heeft de grootste indruk op je gemaakt?
'De column waarin ik toegaf dat ik iemand leuk vond. Tijdens een feestje kwam haar vriend zijn ongenoegen uiten. 'Wanneer je echt van haar hield, dan had je zoiets nooit geplaatst. Als columnist is dit misschien grappig, als mens kun je het niet maken.' Uit pure ellende ben ik daarna met een dronkenlap gaan praten. '...Ah, jij bent Stijn, van die kutcolumn...' Het ergste was: ik sliep bij één van de organisatoren en moest wachten tot het einde. Blijven lachen en hup, weer een polonaise. De dag erna was ik gebroken. Troost zoekend bekeek ik een reactie op mijn column: 'En weer 70 euro in de pocket', stond er, 'een kind kan de was doen'. Het liefste had ik toen de bak Resources van de bovenste verdieping naar beneden gegooid en mijn eindredacteur gemaild dat ik hem nooit meer wilde zien.'
Waarom was je zo geraakt?
'De opmerking over mijn positie als mens. Hij heeft gelijk. Nog nooit heb ik een belangrijke deadline gemist, maar verjaardagen vergeet ik aan de lopende band. Met mijn artikelen heb ik snaren geraakt, maar niemand heeft mij nodig om bij uit te huilen. Als mens ben ik gewoon mislukt.'
Tja, het offer als beroemd Wagenings columnist.
'Ach hou op, na de zomervakantie ben ik vergeten. Als ik echt talent had, was ik al lang gebeld door de Volkskrant.'
Niet een klein beetje trots?
'Natuurlijk wel. In groep acht mocht ik met veel pijn en moeite naar het vmbo. "Kleine kans dat ie ooit een middelbare school voltooit." Nu doe ik een Master of Science en mijn columns zijn gelezen door professoren. Vorige week kwam ik aan de praat met iemand die me supersympathiek leek. Ze bleek zowat al mijn columns te kennen. Dat is toch geweldig! Kijk eens naar dat reusachtige Forumgebouw, of een imposante publicatie in Science. Nou, en van dat instituut was ik dus, zeg maar, huiscolumnist.'
En dan denk jij: laat ik die WUR eens lekker afzeiken.
'Ja, dat vond ik nu mijn plicht. Wageningen UR is geen bedrijf, maar bezit van de samenleving.  Als columnist hoor je bijzonder kritisch naar zoiets te kijken, grenzen op te zoeken en er soms heel per ongeluk over heen te stappen. Ik geloof niet dat de raad van bestuur dat zo ziet. Bijna vier jaar stukjes en welgeteld één keer heb ik een reactie van Aalt Dijkhuizen gekregen, op kerstavond. Ik gebruik volgens hem 'gemakkelijke kwalificaties' en Resource is 'zuur'. Nou sorry, luchtverfrissers (communicatieafdelingen) zijn leuk hoor, maar schoonmaken doe ik met schoonmaakazijn.'
Je denkt, laat ik nog één keer schoppen.
'Dat was niet mijn bedoeling, ik maak me hier serieus zorgen over. Wageningen doet het niet eens zo slecht. In Utrecht is het papieren universiteitsblad afgeschaft, in Nijmegen is het nieuws niet langer openbaar en het kabinet vindt dat fundamenteel onderzoek marktgericht moet worden en de natuur zichzelf moet bedruipen. Nee, wat dat betreft heb ik als bos- en natuurbeheerder ook na Resource nog werk zat. Een leuk mens word ik wel in een later leven.'   Stijn van Gils

Dit was Stijns laatste column. Zin om hem op te volgen? Laat het ons weten! Stuur een proefcolumn naar gaby.vancaulil@wur.nl

Re:ageer