Wetenschap - 1 januari 1970

Mireille Baart, vijfdejaars studente Voeding & gezondheid bedwong de Mera

Mireille Baart, vijfdejaars studente Voeding & gezondheid bedwong de Mera

Mireille Baart, vijfdejaars studente Voeding & gezondheid bedwong de Mera

Peak (Himalaya)

‘Je kan niet omkeren; je moet perse op die top staan’

Als ze er genoeg tijd voor vrij kan maken zoekt Mireille Baart de bergen
op, om in volle uitrusting richting de top te klimmen. De studente Voeding
en gezondheid bereikte het voorlopige hoogtepunt uit haar klimcarrière een
paar maanden geleden, tijdens een expeditie naar het Himalayagebergte voor
een onderzoek naar hoogtefysiologie.

Van jongs af aan heeft Baart veel tijd besteed in de bergen, samen met haar
ouders. ,,Zij houden het bij wandelen, maar ik zie meer in het ‘echte
werk’, met stijgijzers en pikkels; daar was ik als klein kind meteen van
onder de indruk. Na 5 vwo heb ik mijn eerste bergsportcursus gevolgd, en
sindsdien ben ik mijn hobby steeds fanatieker gaan uitoefenen,’’ aldus
Baart, die met haar kleine tengere postuur niet direct de indruk wekt een
doorgewinterde klimster te zijn.
Eenmaal in Wageningen maakte Baart bij klimvereniging Ibex kennis met
sportklimmen. ,,Bij gebrek aan bergen ben je in Nederland toch aangewezen
op een klimmuur,’’ verklaart ze de overstap. ,,Ik probeer tenminste één
keer per week te gaan klimmen; vooral om de techniek bij te houden omdat
mijn voorkeur toch echt bij de bergen ligt,’’ geeft ze aan. Elke zomer
begeeft ze zich op weg richting de Alpen, in de wintervakanties pakt ze
haar spullen met dezelfde bestemming.
Na al die ervaringen besloot Baart dat ze haar tanden in iets groters zou
zetten: het Himalayagebergte. ,,Dat is de droom van veel alpinisten, het
summum,’’ zegt ze glimmend. ,,Ik had me in het idee vastgebeten, het ging
me lukken ook.’’ Ze somt het hele voorbereidingsproces op: zoeken naar een
geschikte organisatie voor de expeditie, aangenomen worden als deelnemer,
sponsors zoeken, uitrusting verzamelen en veel vooronderzoek doen. Het was
immers de bedoeling tijdens de reis ter plekke hoogtefysiologisch onderzoek
uit te voeren.
,,Vanuit de combinatie studie en hobby ben ik me gaan oriënteren op die tak
van de wetenschap. Op internet ben ik vervolgens eindeloos gaan zoeken naar
mogelijke projecten in de Himalaya waarbij ik mijn onderzoek zou kunnen
doen. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Medex, een organisatie voor ‘Medical
Expeditions’. Op goed geluk heb ik een mail gestuurd met mijn interesse in
deelname aan een expeditie. Ik heb meerdere malen een gat in de lucht
gesprongen na het ontvangst van een bevestigend bericht,’’ glundert Baart.
Vanaf dit moment zou het nog ruim een jaar duren voordat de deelnemers
richting Nepal vertrokken. ,,In juli 2002 was het eerst weekend in Wales,
waarbij alle wetenschappers samenkwamen. Dit was wel spannend, aangezien ik
de jongste en meest onervaren deskundige in het gezelschap was, maar mijn
enthousiasme werd erg positief ontvangen. Tijdens dit weekend werd
duidelijk dat ik onderzoek kon doen naar heart rate variability. Vervolgens
werden in januari van dit jaar in Londen een soort ijking van alle proeven
gedaan, op zeeniveau. De 57 expeditieleden waren allen zowel onderzoeker
als proefpersoon voor een ander. Dezelfde onderzoeken zijn daarna in het
voorjaar verricht op 5000 meter hoogte, in ons base camp, waar drie
helikopterladingen aan apparatuur voor ingevlogen waren,’’ recapituleert
Baart.
,,Al die onderzoeken waren niet altijd even plezierig, maar dat heb ik op
de koop toegenomen,’’ zegt ze, terwijl ze foto’s - uit één van de zes
mappen - laat zien waarop ze met slangetjes over haar hele lijf in een
onderzoekstent ligt. ,,Er waren in de planning wat inschattingsfouten
gemaakt. Doordat mensen hoogteziek werden duurde de trekking naar het base
camp wat langer en kon er - in plaats van 2-3 weken onderzoek - maar één
week gewerkt worden.’’ Dat was voor het onderzoek wel jammer, maar Baart
geeft eerlijk toe dat het onderzoek gaandeweg op de tweede plaats is
gekomen.
,,Het mooiste was de klim naar de top van de Mera Peak, op 6476 meter. Het
vertrek was gedwongen uitgesteld door het gure weer maar, nadat we onszelf
in anderhalf uur in volle uitrusting hadden gehesen, konden we om 4 uur ’s
ochtends aan de tocht beginnen. Dat gaat natuurlijk niet erg snel op die
hoogte; na elke tien kleine, trage stappen moet je stoppen voor een pauze.
Doordat we in tijdsnood kwamen hebben we een risico genomen, terwijl we ons
terdege bewust waren van de gevaren. Je hoort zoveel verhalen van fatale
tochten, maar je kan ook gewoonweg niet omkeren; je moet perse daar op die
top staan. Eenmaal daar is het onbeschrijflijk wat je voelt.’’
Baart is de ervaring zichtbaar aan het herleven. ,,Wat mij betreft was het
in ieder geval niet de laatste keer dat ik daar was.’’

Sophie Boland

Mirielle Baart bedwong de Mera Peak (6476 meter) in de Himalaya: ,,Het is
de droom van veel alpinisten, ik had me in het idee vastgebeten en het ging
me lukken ook.’’ | Foto Guy Ackermans

Re:ageer