Student - 17 januari 2008

Milano baby!

1750_nieuws.jpg
1750_nieuws.jpg

Foto: .

Ik ben in Milaan, de stad der mooie dingen! Geheel gelukkig drink ik, na een middag etalages kijken (oftewel tegen Valentino’s ruiten aan kwijlen), een tieneurocappuccino in het Armanicafé. Door het raam kijk ik naar alle Victoria Beckhams die hier over straat lopen. Heerlijk.
Met mijn nieuwe, veel te dure zonnebril, en mijn haar in een Milaancoupe voel ik me heel erg Sex and the City. Weliswaar met weinig Sex (vriendje zit nog steeds in Verweggistan), maar wel met héél véél City. Precies het omgekeerde van Wageningen dus, waar heel veel Sex is, maar geen City. Dat maakt me blij.
Ook het interieur van Armani laat niets te wensen over. Alles is strak en nét iets te hip. Ergens in het midden van het café staat een grote fontein. Ik sta op om het gevaarte beter te bekijken. Er zwemmen goudvissen in. Leuk, probeer ik mezelf wijs te maken. Maar langzaam vormt zich een brok in mijn keel. De vissen zwemmen in een laagje water van niet meer dan twee centimeter, zonder plantjes. Ik loop terug naar mijn tafeltje en begin zenuwachtig aan mijn cappuccino te slurpen. Verschillende goudvisbevrijdingsplannen passeren mijn gedachten.
Dan schrik ik: ik zou toch niet zo iemand zijn die bij de volgende verkiezingen op de Partij voor de Dieren gaat stemmen?! Snel ga ik na of ik ideeën heb die stroken met het partijprogramma van Marianne Thieme. Ik ben wel vegetariër, maar dat heeft weinig met liefde voor dieren te maken. Ik wil gewoon niet het figuur van Pavarotti krijgen.
Een paar tieneurocappuccino’s verder concludeer ik dat het niet waarschijnlijk is dat ik op een Greenpeaceboot eindig. Dat stelt me gerust. Opgelucht loop ik naar de wc, omdat ook heel dure cappuccino’s van Armani daar uiteindelijk terecht moeten komen.
Ik moet wachten en merk dat er een kraan openstaat. Ik probeer hem dicht te draaien. Dat lukt niet, want het is zo’n ding dat vanzelf uit hoort te gaan. Dat doet deze niet. Verwoed begin ik aan de kraan te trekken en te porren. Deze. Kraan. Moet. Uit! Na een gevecht van tien minuten stopt de kraan en ben ik zeiknat. Beschaamd kijk ik naar de andere vrouwen in de rij. Ze kijken me aan alsof ik gek ben. Ik stamel in Pizza Hut-Italiaans iets over waterverspilling en gebrek aan schoon drinkwater op de wereld. Nu kijken de vrouwen zelfs met medelijden naar me.
Ik ren het café uit en koop in de eerste de beste winkel een muts van konijnenbont. Zo! Dat zal dat Wageningen leren, mijn brein een beetje vergeitenwollensokken, dacht het niet! Maar al na een paar minuten voelt het niet meer zo goed. Ik moet aan Snuffie denken. Ze is vorig jaar overleden, mede door mijn toedoen. Ik heb mezelf nooit helemaal vergeven. Jankend loop ik door de mooiste winkelstraat van de wereld. Opeens besef ik het: laat die City maar zitten, ik ga wel voor de Sex.

Re:ageer