Student - 5 november 2009

Mij

Mijn haar wilde niet meer. Sowieso is mijn haardos al opstandig (of ik lui), maar sinds vorige week was er geen houden meer aan. Als nou alles door elkaar zou staan, had ik niet geklaagd. Maar nee, een klein gedeelte van mijn haren had plotseling besloten ineens wel een soort van model aan te nemen. Dit tot complete verbijstering van de rest van mijn kapsel.

26-Stijn.jpg
Mijn hoofd zag eruit als een hoog opgelopen conflict met een lachend gezichtje eronder. Zeg maar de Partij van de Arbeid, maar dan op mijn hoofdhuid. Bovendien liep mijn gepatenteerde viersterren-gel in mijn ogen als het regende, en ga ik volgende week stage lopen in Schotland, waar het wel eens schijnt te regenen. Ik bel naar de kapper.
'Goedemiddag, haarstudio ...', hoor ik een mompelende stem zeggen. Ik waag het op een afspraak voor zaterdag. 'Oh, dan is er nog plek bij mij.'
Ik weet niet wie 'mij' is, maar 'plek vrij' klinkt wel aantrekkelijk. Op zaterdagochtend stap ik binnen. Ik moet wachten. 'Mij' heeft - hoewel ze dit zelf ontkent - een planningsfoutje gemaakt. Behalve mijn knipbeurt moet een dame van middelbare leeftijd gekleurd worden. Ongeveer een halfuur zit ik aan de leestafel en verbaas ik mij over 'mij'.
Haar stem is mompelend, haar mond staat open. En de bediening van de kassa; nou ik denk dat menig tachtigplusser sneller geld opneemt. Het contrast met haar collega maakt het beeld alleen maar schrijnender: 'Ja ik kan nu eenmaal niet stilzitten', zegt die. Stap, stap, stap. 'Als ik ga zitten, denken mijn hersenen 'hee, wat doe je nu' en dan ga ik weer staan.' Stap, stap.
Eindelijk mag ik plaatsnemen. Een leuk gesprek hoef ik niet te beginnen. Als de telefoon gaat en 'stap stap' die opneemt met 'goedemiddag', gaat ze praten: 'Zei ze nu goedemiddag?', 'Ja' zeg ik. 'Oh eindelijk, het is middag', zucht.
Mijn opstandig kapsel verandert in een traag, burgerlijk koppetje. Zo saai heb ik er nog nooit uitgezien. Ach, denk ik. Daar in die regen zet ik toch een capuchon op./Stijn van Gils

Re:ageer