Wetenschap - 17 januari 2002

Mensenwerk: Jos Michel, secretaresse en assistent-beheerder Rurale Ontwikkelingssociologie

Mensenwerk: Jos Michel, secretaresse en assistent-beheerder Rurale Ontwikkelingssociologie

'Nee zeggen is niet mijn sterkste punt...'

Jos Michel (55) is secretaresse bij Rurale Ontwikkelingssociologie op de Leeuwenborch. Al sinds 1981 werkt ze bij Wageningen UR, en met veel plezier. Maar nu even niet. Jos Michel loopt met haar arm in een mitella; ze brak de arm een paar weken geleden na een ongelukkige val met de fiets, op weg naar huis na een gezellig promotiefeest.

Jos Michel: "Het was middernacht en bar koud. Ik vond gelukkig mijn mobieltje in mijn tas en belde 112. Ik vroeg of ze mijn zoon wilden bellen, maar dat werd geweigerd, want ik verkeerde niet in levensgevaar."

Ze probeerde het nog eens. De tweede keer kreeg ze het advies een informatiedienst te bellen, maar ze kon het nummer niet zo gauw onthouden. Bij de derde poging raadde men haar aan een taxi te bellen, waarna de verbinding werd verbroken.

Michel: "Ik had dat 112-nummer op de tast gedraaid; ik had geen bril bij me en het was ook te donker om iets te kunnen zien. Door de ontzettende pijn kon ik me nauwelijks bewegen. Ik kreeg het verschrikkelijk koud, ik lag daar maar! Gelukkig kwamen er twee studenten langs en die brachten me naar huis. Dat waren Martin Folkers en Bart van der Helm. Ze regelden een taxi voor me en zo kwam ik in het ziekenhuis terecht. Daar constateerden ze dat mijn bovenarm was gebroken."

"Ik heb een klacht ingediend tegen 112 bij de burgemeester. Schandalig zoals ze mij hebben behandeld! Het was een noodgeval en daar is 112 toch voor?" Ze is er nog steeds behoorlijk van ondersteboven.

"Autorijden kan niet, dus loop ik naar de Leeuwenborch. Ik heb nog erg veel pijn, van elke dag werken is nog geen sprake."

Jos Michel heeft een volledige baan bij Rurale Ontwikkelingssociologie. "Eigenlijk dekt de term 'secretaresse' maar een heel klein stukje van het werk," zegt ze. "We zijn office-managers geworden en dat is een behoorlijke zware baan. Er wordt nog wel eens gemakkelijk wat op mijn bordje gelegd. Nee zeggen is niet mijn sterkste punt. Dat weet iedereen ook wel. En ik heb eigenlijk anderhalve baan, want tijdens de bezuinigingsoperatie is er een halve kracht bij ons weggehaald; dat werk doe ik er nu bij. Bovendien werd ik assistent-beheerder."

Ze is nog van v??r het computertijdperk, toen de hoogleraren hun voordrachten handgeschreven indienden. "Dirk van Dusseldorp bijvoorbeeld schreef in het weekeinde vellen vol in een heel klein handschrift. Dat was dan typen, typen, typen! Later kreeg ik alles op diskettes."

Dat desondanks de baan van 'secretaresse' zoveel zwaarder is geworden, komt volgens Michel ook door de decentralisatie. "Zaken die vroeger door Studentenadministratie werden gedaan, zijn nu weer bij de leerstoelgroepen terecht gekomen, dus bij de secretaresses. Gewoon, alles moet maar even 'tussendoor'. Brievenschrijven is het kleinste onderdeel van onze functie geworden."

Met 'tussendoor' bedoelt ze: tussen het beheer van de projecten en de financi?n door. Dingen die vroeger niet tot haar taken behoorden. "En er zijn z?veel lopende projecten! Geconcentreerd werken lukt niet erg, want de studenten lopen in en uit. Al worden door je lange ervaring sommige dingen ook wel weer automatismen. Maar we hebben vijfentwintig PhD's, waarvan veel buitenlanders. Een hele zorg, maar dat vind ik wel leuk. Ik heb met mijn gezin een jaar in Isra?l gewoond en daar gaf ik Engelse les op een ambachtsschool. Die ervaring komt me goed van pas.

Je begeleidt de PhD-studenten van het schrijven van een onderzoekvoorstel tot en met de promotie. Het komen en gaan, het verzorgen van onderdak, dat doe ik allemaal. Vroeger sleepte ik met matrassen, maar dat doe ik niet meer. Je moet je grenzen trekken. En vraagjes, vraagjes! De hele dag door. Over visa, verblijfsvergunningen, over geld. Soms was het echt op, hoor; deze armbreuk heeft als voordeel dat de stress er even uitgaat bij mij. Het is een veelzijdige, leuke baan maar wel erg zwaar voor ??n persoon."

Gedurende lange tijd werkte Michel voor de onlangs vertrokken Engelse professor Long. "Nu hebben we eindelijk weer eens een N?derlandse prof, Leontine Visser, en dat heeft ook z'n voordelen. Want zelfs met een Engelsman heb je cultuurverschillen, onder andere op het gebied van ons 'systeem'. Bijvoorbeeld, professor Van Dusseldorp z?t er elke morgen prompt. Professor Long kwam op ongeregelde tijden binnenvallen... soms pas om vijf uur."

Lydia Wubbenhorst

Jos Michel zit met een gebroken arm. "Dat heeft als voordeel dat de stress er even uitgaat bij mij."

Foto Guy Ackermans

Re:ageer