Wetenschap - 27 juni 2002

Mensenwerk: Ir Age de Vries, medewerker Studium Generale, Hotel De Wereld

Mensenwerk: Ir Age de Vries, medewerker Studium Generale, Hotel De Wereld

'Die omstreden imams hoeven wat mij betreft niet terug'

In een grijs verleden studeerde Age de Vries af in de bosbouw. Nooit heeft hij in zijn oorspronkelijke vak enig werk gedaan. Hij vond de manier waarop bosbouw in Nederland was georganiseerd, weinig aantrekkelijk. "Het is ruim dertig jaar geleden, hoor. Sinds die tijd is wel ??n en ander veranderd," licht de voormalige medewerker van Studium Generale, bevlogen pacifist en mensenrechtenactivist, toe.

In de serre van De Wereld, gekleed in een paarse singlet en korte khakibroek, een kettinkje met vredesteken om de nek, net terug van een vakantie op Corsica met die sfeer nog rond zijn gebruinde lijf, beschrijft hij lyrisch de prachtige, ruige natuur van het eiland. Liften en wandelen; een auto heeft hij al lang niet meer.

Dat we pas een jaar na zijn offici?le vertrek tegenover elkaar zitten voor een interview als dit heeft te maken met opvolgingsperikelen binnen Studium Generale na september 2000, toen Tilly Jansen vertrok. "Dat ging weinig professioneel, daar kan geen misverstand over bestaan."

Na wat omzwervingen, zocht en vond Age zo'n twintig jaar geleden een functie bij Studium Generale. Discussie was en is een huismerk binnen SG. "Over actuele thema's op het grensvlak van wetenschap en samenleving, en op het gebied van onderwijs en cultuur. Dat heb ik met veel animo gedaan."

Age heeft een aantal bijzondere zaken op zijn conto staan. Vanuit SG nam hij deel aan het Wagenings Vredesoverleg waarin kerkelijken en niet-kerkelijken destijds samenwerkten aan acties als de grote demonstraties tegen kruisraketten en het gemeentelijke vredesbeleid. "Het was de tijd van de Koude Oorlog, de wapenwedloop en de co?xistentie. Toen ontstond het Friedenspartnerschaft met M?rfelden-Walldorf en werden schoorvoetend de eerste Duitsers uitgenodigd bij de plechtigheden op 4 en 5 mei. In die tijd kwamen bij SG-colleges nog tweehonderd mensen luisteren naar polemologen als wijlen professor R?ling uit Groningen en Leon Wecke uit Nijmegen, en naar Mient Jan Faber van het IKV."

"Vooral na de val van De Muur is er veel veranderd. 'Staat de vrede op uitbreken?' was een van mijn programma's toen. Ik deelde de heersende euforie niet. Ik bekeek de situatie met meer scepsis en ik heb gelijk gekregen. We hebben een stortvloed aan nieuwe conflicten over ons heen gekregen, die niemand had vermoed. En we waren slecht tot niet voorbereid op hoe de transformatie na de ineenstorting van de communistische wereld, waarnaar zo velen hadden uitgekeken, zou verlopen. We hadden zeker de laatste dertig jaar meer tijd kunnen en moeten besteden aan de vraag: wat dan? De mensen in het voormalige 'Oosten' zijn terecht teleurgesteld in hun verwachtingen."

"Meer recent heb ik ook regelmatig aandacht besteed aan de multiculturele samenleving." Onmiddellijk raken we in discussie over de moslims in Nederland. De Vries gelooft in een multiculturalistisch perspectief. "Het beeld ten aanzien van vluchtelingen 'eerst de kraan dicht v??r we gaan dweilen' is een gotspe. Op de eerste plaats gaat het over mensen en niet over water. En die kraan bestaat eenvoudig niet. Bovendien nemen de ge?ndustrialiseerde landen nu al minder dan ??n procent van alle vluchtelingen op. Dus waar praten we over? In de waterbeeldspraak over druppels."

Nederland zegt open te staan voor alle religies. Dat zullen we waar moeten maken, vindt De Vries. "Nee, die omstreden imams hoeven wat mij betreft niet terug. Ze zitten, net als alle migranten, zoals Rushdie opmerkte, tussen twee culturen. Dat kun je niet meer terugdraaien. Je moet ze 'op hun vestje spugen' als ieder ander die westerse waarden met voeten treedt, eventueel met juridische middelen. Integratie is een ontwikkelingsproces dat tijd vraagt. En die tijd moeten we hen ?n onszelf gunnen. We moeten niet de valse illusie verspreiden dat de kraan dicht kan en alles in ??n generatie is op te lossen."

In Wageningen ligt het anders, aldus De Vries. "We zijn hier buitenlanders gewend. Maar het zijn wel buitenlanders met een hoge opleiding; die spreken een gemeenschappelijke taal en kunnen wetenschappelijk iets bijdragen. Dat worden onze ambassadeurs elders."

"Wat ik nu doe? Lezen, bij voorkeur geschiedenis, fietsen, wandelen, bijvoorbeeld afgelopen weken op Corsica, en wat mantelzorg voor mijn moeder van 94. Ik ga weer werken, maar nu even niet."

Vrijdag 28 juni is er een afscheidsfeestje voor hem in De Wereld.

Lydia Wubbenhorst

Foto Guy Ackermans

Age de Vries: "Discussies organiseren over actuele thema's heb ik met veel animo gedaan."

Re:ageer