Wetenschap - 28 november 2002

Mensenwerk: Annelies Gramsma, studente Tropisch landgebruik en muzikant

Mensenwerk: Annelies Gramsma, studente Tropisch landgebruik en muzikant

'Het mooiste is als het publiek helemaal opgaat in jouw nummers, dat je echt een gevoel overbrengt'

Ongeveer een kwart van het vloeroppervlak in de studentenkamer van Annelies Gramsma wordt ingenomen door een vleugel van 1 meter 95. Verder zijn er twee gitaren, verschillende mondharmonica's, een tamboerijn, mondharp, regenmaker, blokfluit en sambaballen te bespeuren. Hier woont een muziekliefhebber. In een paar jaar tijd is het maken van muziek voor Annelies een ware verslaving geworden, ze kan eigenlijk niet zonder. Toen de vierdejaars studente Tropisch landgebruik een half jaar naar Mexico ging voor haar stage is het haar goed duidelijk geworden. "Na een paar dagen niet spelen werd ik al helemaal gek! Ik was dan ook heel blij toen ik een redelijk goede gitaar kon lenen van een collega. Pianospelen kon ik op een ietwat gammel instrument in het lokale muziekschooltje, dan had ik nog publiek ook." Avondjes spelen en zingen in de 'pianobar' waren geen uitzondering, en resulteerden weer in nieuwe uitnodigingen. "Een leuke bijkomstigheid was dat ik in het caf? altijd de beste tequila van het huis kon drinken, echt genieten!"

Annelies gebruikt nu vrijwel uitsluitend eigen materiaal. Inmiddels heeft ze al meer dan honderd nummers geschreven, en allemaal zijn ze ontstaan met het doel gevoelens te vertolken. De onderwerpen vari?ren sterk."Ik schrijf zeker niet alleen liefdesliedjes, maar ik merk dat verliefd zijn wel het tempo verhoogt waarin nieuwe liedjes elkaar opvolgen."

Zou iemand vijf jaar geleden dit scenario aan Annelies hebben voorgelegd, dan had ze het nooit geloofd. "Ik was vroeger absoluut niet muzikaal. Na een jaar les kon ik als klein kind nog geen 'Vader Jacob' uit de blokfluit krijgen. Met een vader die muziekleraar is, en een zus die wel goed kon zingen was dat wel eens frustrerend. Pas na een schooltoneel op m'n vijftiende ben ik begonnen met zingen." Dat beviel zo goed dat Annelies zichzelf gitaar heeft leren spelen ter begeleiding van de zang, wat vaak bloederige vingers tot gevolg heeft gehad. Ze heeft nog een blauwe maandag in een bandje uit Heerenveen gezongen, maar "dat stelde niet echt veel voor; we hebben ook maar twee keer opgetreden." Op de Rijnsteeg in Wageningen kwam het eerste contact met een piano. "Samen met mijn buurman heb ik in mijn tweede jaar een piano gekocht voor 25 piek. Die hebben we naar zijn kamer gesjouwd, en daarop ben ik begonnen met pingelen. Om wat beter te leren spelen heb ik inmiddels al weer een tijdje pianoles bij het Venster." Die lessen hebben zo'n hoge prioriteit dat Annelies haar buitenlandse onderzoek voor een afstudeervak in de zomervakantie gaat plannen; dan is het Venster immers gesloten.

Na een optreden tijdens een open podium in 1999 op Unitas is alles een beetje gaan rollen. "Vlak voor het optreden belde de jongen die mee zou spelen af. Ik was sowieso al erg zenuwachtig en tot overmaat van ramp moest ik dus helemaal alleen het podium op! Het zweet brak me echt helemaal uit, en bij het eerste nummer vergat ik gewoonweg te zingen. Gelukkig werd erom gelachen, dus kon ik gewoon door. Na afloop gaf de reactie van het publiek een geweldige kick. Zo'n applaus doet je echt wat. Toen ik daarna meteen werd aangesproken door mensen van de Junushoff en de Zaaier werd het me even te veel. Om even van de schrik te bekomen heb ik mezelf toen opgesloten in de wc!" Er volgden verschillende optredens, onder andere een paar keer in de kelder van Unitas en een voor Dalux FM. "Het mooiste is wanneer je ziet dat het publiek helemaal opgaat in jouw nummers, dat je toch echt een gevoel overbrengt en mensen kan laten genieten."

Meer optredens zijn voorlopig even uitgesteld."Vanaf het begin van de zomer ben ik bezig met de opname van mijn eerste cd, met tien nummers erop. Het is wel grappig dat ik daarvoor juist andere nummers heb uitgekozen dan mensen aan wie ik die keuze ook heb voorgelegd. Ik begeleid mezelf, en doe ook alle stemmen: lang leve de meersporenopnamen!" Via de eigenaar van de studio is nu het plan opgevat om samen met twee 'computermuzikanten' een lounge cd samen te gaan stellen, maar dat staat nog in de kinderschoenen. Verder is Annelies een echte soloartiest; de keren dat ze samen speelde bevielen minder goed dan het solo-optreden. "Vooral omdat het eigen nummers zijn is de interpretatie voor mij zo belangrijk, en als dat niet op gelijke wijze gebeurt vind ik dat afbreuk doen aan de nummers."

Sophie Boland

Foto-bijschrift:

Annelies Gramsma: " Zo'n applaus doet je echt wat. Om even van de schrik te bekomen heb ik mezelf toen opgesloten in de wc" | Foto: Guy Ackermans

Re:ageer