Student - 8 maart 2007

‘Mahler is cool’

Een maand lang telde alleen muziek voor Merel Collenteur en Sanne Broekhof. De studentes van Wageningen Universiteit gaven in februari met het Nederlands Studentenorkest (NSO) elf concerten, met als hoofdprogramma de vijfde symfonie van Mahler. Merel op altviool, Sanne op viool. ‘Dit is het leukste wat je als student kunt doen.’

490_nieuws.jpg
‘Het orkest was veel beter dan de orkesten waar ik eerder in zat, we stonden op grote podia en ik ging steeds beter spelen’, vertelt Sanne. ‘Thuis oefende ik weinig want mijn huisgenoten kunnen alles horen, maar ik heb nu een maand lang alleen maar gespeeld. Heerlijk.’ De derdejaars Landschapsarchitectuur heeft net als Merel, tweedejaars Biologie, een maand vol muziek en feest achter de rug. Ze repeteerden hele dagen met het studentenorkest op een Brabantse kampeerboerderij, waarna een serie concerten volgde in Nederland en België, met tot besluit een optreden in de concertzaal in Porto, Portugal. Beide studentes spelen sinds hun achtste viool. Ze deden dit jaar voor het eerst auditie voor het NSO dat jaarlijks opnieuw wordt samengesteld en dit jaar 98 studenten uit heel Nederland telde. Merel vond het fijn daar tussen te zitten. ‘In Wageningen zijn weinig studenten op cultuur gericht. Ik ken nauwelijks studiegenoten die iets met een instrument of een bandje doen. Ik heb in het orkest iedereen leren kennen, en me erover verbaasd dat er nooit ruzies waren. Terwijl je wel verwacht dat honderd mensen die een maand met elkaar zitten opgescheept moe of geïrriteerd raken.’ De opdrachtcompositie van Martijn Padding, waarmee de optredens begonnen, vond Merel geen uitdaging. ‘Maar Mahler was pittig’, zegt ze. ‘Mahler is cool!’, reageert Sanne. Merel speelde ook mee met eerste vioolconcert van Prokofiev, met de jonge soliste Liza Ferschtman. Die maakte weinig indruk op de studentes. ‘Er was nauwelijks interactie. Ze heeft maar weinig aanwijzingen gegeven. Maar ze had ook veel andere dingen te doen’, vertelt Merel. Sanne kon haar strijkstok laten rusten bij Prokofiev. ‘We moesten steeds zachter spelen en na het derde concert is besloten dat nog maar enkele strijkers zouden meedoen. Het was wel jammer, maar zo had ik in de pauze wel tijd om mijn publiek gedag te zeggen.’ De dirigent van het NSO kwam koel over en dat was even wennen. Merel: ‘Maar hij liet wel duidelijk merken wat hij van ons vond. En na het concert in Amsterdam had hij zo’n mooi gevoel dat hij drie dagen van slag was.’ Sanne: ‘Hij vond het ook belangrijker dat er muziek werd gemaakt dan dat alle noten goed waren.’ Tijdens de tournee logeerden de muzikanten bij gastgezinnen, uiteenlopend van ‘superkak’ tot ‘halve hippies’. Merel: ‘Het was huiselijker dan een jeugdherberg of hotel, maar met z’n allen in de jeugdherberg in Brussel en Amsterdam was ook heel gezellig.’ En na een dag repeteren of een optreden was het eigenlijk altijd wel feest. Merel was zenuwachtig voor het optreden in het Amsterdamse Concertgebouw, omdat er opnames werden gemaakt. ‘Maar het gaf een ontzettende kick dat de zaal was uitverkocht.’ Sanne had vooral de zenuwen in Utrecht, waar veel bekenden in het publiek zaten. De studente heeft door het NSO de viool helemaal herontdekt. ‘Ik heb nu weer uit mezelf zin om te spelen.’

Re:ageer