Student - 4 juni 2015

MORTIERSTRAAT 14B - Noorwegen

tekst:
Rob Ramaker

Vanavond was het weer sportnacht. Het dreamteam van huisgenoten droeg een onesie waarbij een kussen op hun rug bungelde. Willem-Jan viel het meest op in zijn felblauwe outfit die hij speciaal voor de gelegenheid had besteld in Noorwegen. Van boven naar beneden stond hierop in reuzeletters Lazy. Hierboven prijkte zijn knalrode kop.

Mortierstraat wall.jpg

Zijn complete gebrek aan conditie zag Willem-Jan niet als belemmering om toch fanatiek mee te doen. Ook tijdens het volleyballen rende hij weer – zwetend als een paard – de zaal door. Beduidend minder fanatiek was Bianca, die bal na bal langs zich heen liet vliegen. Hoofdschuddend zag Willem- Jan het aan.

‘Let je even op?’ zei hij weinig meelevend toen Bianca een simpele bal incasseerde met haar hoofd. Voor alle huisgenoten was het zonneklaar waarom Bianca zo slecht speelde. Continu dwaalden haar ogen af naar de jongen in de andere zaalhelft.

Dat is hem dus, dacht Willem-Jan. Het ontging hem niet dat het een atletische jongen was die een stuk soepeler rondrende dan hijzelf. De rest van de partij stond Willem-Jans gezicht op onweer en sloeg hij de ballen harder dan noodzakelijk over het net.

Later die nacht werden alle oogjes steeds kleiner en was de energie verdwenen. Sjokkend gingen ze naar de laatste activiteit, toen Filippo opmerkte dat Bianca was verdwenen. ‘Ik ga haar wel even zoeken’, zei Willem-Jan direct. Vera wilde zijn arm grijpen om te zeggen dat dat geen goed idee was, maar hij was er al vandoor. Haastig beende hij langs groepjes uitgetelde mensen en ging van zaal tot zaal.

Waar ben ik mee bezig, dacht hij zelf ook inmiddels. Moet ik met eigen ogen zien dat ze die jongen gaat zoenen? Waarom kan ik dit niet loslaten? Uiteindelijk vond hij ze in de grote hal. Bianca’s kussen was goed van pas gekomen. Ze was in slaap gevallen op een matje, in innige omhelzing met de atletische jongen. Willem-Jan voelde zich minder verdrietig dan gedacht. Dit was duidelijk, hij moest het vergeten.

‘Wat een schatjes, hé?’ zei een stem naast hem. Willem-Jan knikte en keek opzij. Een meisje met sproeten glimlachte naar hem. Ze droeg een knalrode onesie met daarop een breipatroon.

‘Mooie outfit’, grijnsde Willem-Jan. Het meisje keek hem aan en lachte terug.

‘Ja, hè? Speciaal gekocht in...’

‘...Noorwegen’, vulde hij aan, en voelde iets fladderen in zijn buik.



Re:ageer