Organisatie - 22 januari 2009

MENINGSINFLATIE

‘Het mag over van alles en nog wat gaan, maar er moet wel een duidelijke mening instaan.’ Met die woorden nodigde onze hoofdredacteur ons tijdens de laatste redactievergadering uit om af en toe een stukje te schrijven voor deze rubriek. En het eerste wat ik dacht was: wat is er eigenlijk zo bijzonder aan een mening? Iedereen heeft een mening. Of kan er eentje hebben.
Moet ik nu echt bijdragen aan de meningsinflatie van de laatste jaren? Iedere BN’er, sexy single van rond de dertig of kersverse papa met een soepele pen heeft tegenwoordig wel een column in een damesblad of een krant. Iedere schlemiel meent dat ie ergens wel iets over te zeggen heeft en doet dat vervolgens ook. Vaak luidkeels. Vermoeiend, al die mensen die hun eigen stokpaardje berijden en niet naar elkaar luisteren. Radioprogramma’s zitten ermee vol. De meest ongenuanceerde schreeuwlelijken worden speciaal uitgenodigd om als vaste gast talkshows ‘op te leuken’.
Nemen we die mensen die te pas en te onpas hun eigen liedje zingen eigenlijk nog wel serieus? Die mensen die overal een mening over hebben? En hoe kun je zo overtuigd zijn van je eigen gelijk als dat gelijk slechts een fractie van een facet van de medaille beslaat, die ook nog een keerzijde heeft?
Op een scheurkalender las ik een Turkse mop over moellah Nasroeddin. Deze corpulente geestelijke reist rond en zit daarbij achterstevoren op zijn ezel, omdat het dier altijd de andere kant op gaat dan hij wil. Op een dag komt een man met huwelijksproblemen zijn beklag doen bij Nasroeddin. Na een lang verhaal reageert deze met: ‘Je hebt volkomen gelijk.’ Even later komt de vrouw van deze man bij Nasroeddin en klaagt op haar beurt hevig over haar man. ‘Je hebt volkomen gelijk’, zegt Nasroeddin. Als de vrouw weg is, merkt zijn assistent op: ‘maar je hebt hen allebei gelijk gegeven’. Nasroeddin antwoordt: ‘En jij, mijn vriend, hebt ook volkomen gelijk.’

Re:ageer