Student - 15 januari 2009

MATROZENLIED VAN EEN STUDENTE

nieuws_2814.jpg
nieuws_2814.jpg

Foto: .

Wij, studentes, zijn geen Opzij-feministen. Wij zijn vrouwen die nog niets zijn, maar nog van alles kunnen worden. Misschien zijn wij nog niet eens echte vrouwen, maar potentie is er zeker. Dat merk je aan alles.
Op de feestjes waarop onze hemdjes aan onze ruggen plakken en waarop de jongens braakdoorslikkend aan de bar hangen, worden we aangesproken met ‘hé hoerrrrr, laat je uiers zien!’. We giechelen wat beschaamd. Wat moeten we anders? Deze gel-apen zullen hoogstwaarschijnlijk de vaders van onze kinderen worden. Een glas kotswijn dan maar. En een Marlboro light om het niet te proeven. Kijk uit! Op weg naar buiten gooit een stinkende jongen met zweetdruppeltjes op zijn bovenlip bier in ons décolleté. Geeft niets.
Buiten staan we vernikkelend van de kou, ondanks de rauwe smaak van rook in onze mond, ontzettend vrouw te wezen. Want zo hoort dat. Goede borsten, fijne kont, maar niet te veel heup en buik. En als we later in onze memoires zullen schrijven over onze anorexia, zullen de critici zeggen: ‘ach, wie had er geen eetprobleem in die periode? We hadden origineler verwacht van haar’. Maar dat geeft niets. Daar gaan we dan niet zuur over lopen doen, wij zijn tenslotte geen zeikende heksen.
De volgende ochtend vermijden we gesprekken met docenten over deadlines. Hoe kunnen we in de universiteitsbibliotheek artikelen lezen als die snotaap van gisteravond met al zijn muffigheid tegenover ons zit en viezig naar ons zit te lachen? We moeten ons concentreren op de juiste reactie zonder bittere ondertoon, want we willen per slot van rekening wel dat gekke coole wijf blijven. Na het zielig stuk ongeluk van ons af te hebben geschud, spenderen we de rest van de middag met het doorworstelen van Ana Karinena zodat we het tenminste daar met onze scriptiebegeleider over kunnen hebben. Hij moet niet denken dat wij ongeïnteresseerde meisjes zijn. Nee, ook wij zijn zo goed als vrouw. En dan wel vrouw van de wereld.
Aan het einde van de middag kopen we van ons laatste geld in de min groene cowboylaarsjes. Dat zijn namelijk de enige laarsjes waarop we de volgende dag met rechtmatige trots de universiteit binnen kunnen stappen en laten zien dat we te veel van het leven houden om te geloven dat dit alles is. Wij moeten nog van alles worden!

Re:ageer