Wetenschap - 6 december 2001

Liesje Meijknecht, vijfdejaars landinrichting, president van Ceres

Liesje Meijknecht, vijfdejaars landinrichting, president van Ceres

'Een mooi verhaal over Ceres is zo verspreid'

"De senaat? Dat leek me niets voor mij. Dat je een jaar lang niets anders doet, kon ik me niet zo goed voorstellen. Ik vond het wel prima dat anderen het deden." Toen ze net lid van de Wageningse Studentenvereniging Ceres was geworden, had Liesje Meijknecht zich niet kunnen indenken dat ze ooit anders zou praten. Nu is ze nota bene president van Ceres en de hele dag druk. "Nooit gedacht dat je zo bezig kon zijn. Je moet maar eens een dagje meelopen."

Meijknecht was eigenlijk een beetje cynisch over het verenigingsleven onder studenten. Na haar middelbare school was ze een jaar lang gaan werken in Isra?l en Noorwegen. Ondertussen hoorde ze de wildste verhalen van haar vrienden en vriendinnen die wel waren gaan studeren. "Sowieso had ik me nog niet zo verdiept in het feit dat ik moest gaan studeren en ik vroeg me af of een vereniging wel iets voor me was." Tijdens de AID besloot ze het toch te proberen. Meijknecht werd lid bij Ceres. Ze was vastbesloten zich niet uit het veld te laten slaan door de introductietijd en de vereniging daarna pas te beoordelen. Bovendien, hield ze zich maar voor, zou het onlogisch zijn om te denken dat het een vreselijke beproeving zou worden, als al zoveel mensen haar voor waren gegaan. Het viel alles mee: "Ik had het me allemaal heel ernstig voorgesteld. Maar we deden ook leuke dingen. We zijn bijvoorbeeld op Heimerstein geweest (een tehuis voor andersbegaafde mensen, AvZ) om daar een playbackshow te organiseren en een sportdag te houden." Ook het eiken rooien tijdens de werkweek vond ze niet zo confronterend. "Als je normaal doorwerkt en zorgt dat je niet opvalt, krijg je weinig aandacht en valt het best wel mee. Zo werkt het in ieder geval bij mij."

Langzaam rolde Meijknecht in de verschillende commissies. Ze wilde graag nieuwe dingen proberen en zorgde ervoor zoveel mogelijk opties open te houden. "Je begint bij het studeren toch weer een beetje opnieuw. Je ziet veel dingen voor het eerst en ik was daar best van onder de indruk. Het past wel in het algemene eerstejaarsplaatje: het is ??n grote ontdekkingstocht en ik vond alles geweldig."

Toen Meijknecht acht maanden stage ging lopen in Amsterdam, nam ze voor haar gevoel een beetje afscheid van Wageningen. Ze moest hoogstens nog twee blokken aan vakken doen en verder alleen haar afstudeervakken nog. Verrassend genoeg werd ze benaderd om president te worden van de senaat. Uiteindelijk hoefde ze er niet lang over na te denken. "Ik kon me nooit voorstellen dat je een j??r in zoiets kan steken. Dan kun je beter wat anders gaan doen, dacht ik. Maar toen ik eenmaal serieus over de keuze moest nadenken, besefte ik dat de commissies die ik had gedaan echt leuk waren geweest en ook om mijn studieresultaten hoefde ik het niet te laten."

Haar functie is het minst duidelijk omschreven. Ze moet leiding geven aan de senaat en is het gezicht naar buiten. Verder is ze vooral een allrounder. Overal moet ze iets van afweten. Het meest concrete, vertelt Meijknecht lachend, is haar verantwoordelijkheid voor het haardhout.

Het leukste van haar functie vindt ze dat ze de vereniging nu ook een beetje als een bedrijf leert kennen, met verantwoordelijkheden voor het hele gebouw. "Het verenigingsleven blijft het belangrijkst. Zonder leden geen bestuur. Maar je ziet nu ook dat de vereniging niet zonder 'het bedrijf' kan. Beide kanten grijpen in elkaar."

Over de vooroordelen over Ceres wil Meijknecht nog wel wat kwijt. Te vaak zien mensen Ceres als ??n geheel, maar dan vergeten ze volgens Meijknecht dat er studenten van allerlei pluimage en achtergronden rondlopen. Zelf zou ze het goed vinden als Ceres wat transparanter zou worden. Zo weet ze zeker dat veel studenten twijfelen over de introductietijd en dat die door een duidelijk beeld over de vereniging geholpen zouden zijn. "Maar", beseft ze, "een mooi verhaal over Ceres is zo verspreid. Door onwetendheid kunnen sommige dingen raar overkomen. Veel vooroordelen zijn echter niet gegrond. Zo was er laatst een studieverenigingenfeestje hier. Komt er iemand naar me toe. 'Eigenlijk zijn jullie toch best wel aardig', zegt'ie."

Arin van Zee

Liesje Meijknecht over haar presidentschap: "Ik kon me nooit voorstellen dat je een j??r in zoiets kan steken"

Foto Guy Ackermans

Re:ageer