Wetenschap - 25 januari 2001

Lies van Aarle, humanistisch studentenraadswerk

Lies van Aarle, humanistisch studentenraadswerk

'Ik houd de mensen een spiegel voor'

Op het afscheidsfeest van Lies van Aarle, de humanistisch studentenraadsvrouw, 19 januari in De Wereld, was ??n aspect opvallend: de afscheidsspeeches waren allemaal odes aan haar karakterologische kwaliteiten. De raadsvrouw, ook bekend om haar droomcursussen, werd zo ongeveer afgeschilderd als een icoon. E?n van haar studenten bedankte haar: "Als jij er niet was geweest, dan was ik vastgelopen."

Als onbezoldigd lid van het studentenraadswerk was Van Aarle bijna negen jaar aanwezig in De Wereld voor wie haar nodig had. Collega ds. Johannes Diepersloot van het studentenpastoraat bewonderde haar daarom des te meer; wie zou dat nu nog doen, onbezoldigd werken, alleen met een onkostenvergoeding? Het is niet meer van deze tijd, meende hij.

Na een vierjarige opleiding voor humanistisch raadsvrouw in Culemborg, kwam ze in 1992 naar Wageningen. Wat ze al die jaren bijzonder waardeerde, was dat ook de studenten van het studentenpastoraat bij haar kwamen. Voor, zoals haar informatiefolder vermeldt: "... een plek om jezelf vragen te stellen over je identiteit, de relatie tot je ouders, belangrijke keuzes, je studie enzovoort... praten over alles wat je bezighoudt en waarover je graag eens met een ander van gedachten zou wisselen. Essentieel is het vinden van je eigen antwoorden."

Geen opvolger

De raadsvrouw betreurt het dat ze geen opvolger heeft en dat men niet inziet dat haar werk een duidelijke link heeft met de studie. De maatschappelijke en persoonlijke problemen van de student kunnen namelijk leiden tot het opgeven van de studie. "Door een plek te hebben waar je kunt aankloppen voor ondersteuning bij iemand die alleen maar naar je wil luisteren en waar je je boosheid kunt uiten, kun je dat voorkomen. In zo'n gesprek mag alles. Pas als alles gezegd is, wordt iemand weer heel. Dan is het eruit."

"Maar ik ben niet alleen maar lief en aardig," zegt ze. "De gesprekken waren soms heel confronterend. Ik hou mensen een spiegel voor, laat ze in zichzelf kijken. De belangrijkste voorwaarde voor de gesprekken was altijd, dat de studenten zich daarin veilig voelden; ruimte werd gecre?erd om naar buiten te kunnen komen met dingen die je niemand anders durft te vertellen."

Het heeft haar verbaasd dat ze zo vaak werd geconfronteerd met onverwerkte rouw. Dan wist de student zelf nog niet wat er eigenlijk aan de hand was. "Soms ging ik mee naar het kerkhof om 'uitgesteld' afscheid te nemen. Als dat nooit echt is gebeurd, kan dat ernstige moeilijkheden geven, het kan je leven bepalen omdat je de pijn steeds uit de weg gaat."

Van Aarle is geen zweverig type, zoals sommige mensen op het eerste gezicht denken, maar ze staat met beide benen op de grond. "Dat komt omdat ik uitga van de realiteit", licht ze toe. "Veel jonge mensen van nu zijn voortdurend op zoek naar spiritualiteit. Dat is prima. Er zijn studenten die met bomen kunnen praten, ook prima. Alleen, daar gaan de gesprekken hier niet over. Want de problemen waarmee ze komen zijn problemen van nu, van dit moment."

"De tijd staat niet stil", aldus Van Aarle in haar afscheidswoord. "Ik ben ouder geworden hier en wil nog wel iets anders doen. Ik had de laatste tijd het gevoel dat ik alle veranderingen niet meer bij kon sloffen. Het begon mij een beetje te ontbreken aan inzet. Je moet er veel voor doen om een groep of lezing te organiseren. En dan komen er vaak weinig of geen mensen op af. In organiseren ben ik niet goed, daar weten Johannes en Marianne Schulte Kemna meer van. Gelukkig hadden die altijd veel geduld met mij."

Een nare verandering - "laat ik het maar verkilling noemen" -vond Van Aarle de bezuiniging op de kantine van De Wereld. "Toen ik begon, was die altijd open en daar zat Nel en later Ida als plaatsvervangende moeder op mij te wachten. Nu kom ik de kantine binnen en is er niemand. Daar word je ook niet vrolijk van. Koffie en thee ben ik zelf maar gaan zetten." Het vertrek van Tilly Jansen, hoofd Studium Generale, was ook 'een dreun' voor Van Aarle.

Het werken met studenten heeft haar altijd veel voldoening gegeven. "Ik weet nog niet hoe ik dat zal missen. Kiezen houdt altijd in dat je wat moet verliezen. Daarom kan keuzes maken moeilijk zijn."

Lydia Wubbenhorst

Foto Guy Ackermans

"Ik ben niet alleen maar lief en aardig", zegt Lies van Aarle. "De gesprekken met studenten waren soms heel confronterend."

Re:ageer