Wetenschap - 10 januari 2002

Levensvragen

Levensvragen

Voorzichtig de woorden uitsprekend, leest Jouke Postma voor. Handen gevouwen, benen over elkaar. De rest van de groep luistert gedwee. Dat moet ook wel, want Postma leest zachtjes. Zo nu en dan stijgt een flard van het verhaal boven de rest uit: "een vinger van een kleine heiden ging omhoog", "zegt God nog wel eens wat?' en "over God valt slechts te fantaseren."

Het duurt lang. Als Postma klaar is, valt even een stilte. "Ik haak wel af hoor", zegt student Tropisch Landgebruik Reyald Bogerd. "Als je even aan iets anders denkt, ben je gelijk de draad kwijt", vindt iemand anders.

Op de stemmige kamer van Nynke Post Uiterweer is een groep studenten van Ichthus bij elkaar. Sommigen zitten op de grond, anderen hangen onderuit gezakt op de bank of wiebelen in een schommelstoel. Een 'Harry-Potter-toverhoed' ligt op de kast. Het is gerieflijk warm en potten met koffie en thee staan op de grond, klaar om genuttigd te worden. Op de achtergrond klinkt het geroezemoes van huisgenoten die de afwas aan het doen zijn.

Tijdens de avonden, die eens in de twee weken plaats hebben, bespreekt de groep studenten de grondbeginselen van het christendom. Zowel christenen als ge?nteresseerde niet-christenen doen aan de groep mee.

Er wordt niet ge?vangeliseerd, benadrukt Martijn Koster, de kringleider. "Christendom heeft onze cultuur be?nvloed en ons dus ook. Er zijn veel mensen die er iets meer van af zouden willen weten. Dat kan hier. Het is boeiend om met mensen van verschillende achtergrond over het christelijk geloof na te denken." Iemand geeft aan dat het voor haar 'een manier is om er mee bezig te zijn'. "Zo heb ik nog tenminste het gevoel dat ik er iets aan doe en het levert meer op dan maar domweg naar de kerk gaan."

Koster is deze avond ook degene die de avond voorzit en het gesprek leidt. De proloog van Postma schijnt een terugkerend vervolgverhaal te zijn, ongetwijfeld bedoeld om iedereen tot rust te laten komen. Zo kan Koster gemakkelijk met zijn inleiding beginnen. Iedereen heeft een stukje gelezen uit een studieboekje en Koster vat de belangrijke punten eruit samen. Daarna mag iedereen aangeven waar hij of zij het die avond over wil hebben.

Het zijn grote vragen die aan bod komen. Wanneer geloof je in God, als je zegt dat hij bestaat, of betekent dat ook dat je aan bepaalde regels moet voldoen? Wie bepaalt de voorwaarden van wanneer je christen bent? Waarom hebben christenen onderling zoveel verschillen?

"Je kunt God in je gedachten eindeloos perfectioneren", vindt iemand, "maar wie bepaalt dan wie God is? Iedereen zegt iets anders en als je zelf gaat geloven, bepaal je toch z?lf wat je gelooft?" Hoewel de vragen uitlokken tot reactie verloopt het gesprek erg rustig. Niemand praat door een ander heen en wanneer dat wel dreigt te gebeuren, grijpt Koster resoluut in.

Post Uiterweer snapt echt niet 'dat er een God is waar je iets mee kunt hebben', zoals veel christenen beweren. "Ik zie al die christenen om me heen die beweren God te ervaren, dus of ik mis iets grandioos, maar ik weet niet wat dat is, of ik voel hetzelfde als hen, maar noem het alleen anders."

Er komen niet echt antwoorden. Dat blijkt ook niet de bedoeling te zijn. Het is meer dat iedereen zijn vragen stelt en dat daar vervolgens over doorgedacht kan worden. Zo nu en dan ontstaat er discussie, maar na anderhalf uur praten blijkt iedereen er toch wel genoeg van te hebben. Koster rondt de avond om half tien af en geeft aan dat over de overgebleven vragen achteraf, onder het genot van een glas wijn, doorgeboomd kan worden. Voor de meesten is dat toch wat te veel van het goede. Zij gaan of naar huis of brengen luchtigere verhalen ten tonele.

"Iedereen die hier zit, vindt God op de een of andere manier een boeiend onderwerp", zegt Koster, "en dat blijkt helemaal geen uitgekauwd onderwerp te zijn. Ook voor hen die hun hele leven al christen zijn, blijken de vragen die we behandelen geen open deuren." Daarom is hij ook niet bang om voor een zoetsappig clubje te worden uitgemaakt waar knus de liefde van God wordt verkondigd. "Tropo's en christenen zijn toch sowieso al een beetje zoetsappig!", lacht hij.

Arin van Zee

Foto Guy Ackermans

Re:ageer