Wetenschap - 8 februari 2001

LS: Wageningen UR of de klucht der gemiste kansen

LS: Wageningen UR of de klucht der gemiste kansen

Toen eind 1982 de Universiteitsbibliotheek en PUDOC-DLO samen het nieuwe Jan-Kopshuis betrokken, waren we enthousiast. Eindelijk ??n organisatie die sterk naar buiten kon treden bijvoorbeeld onder de naam: Wetenschappelijk Informatie Centrum (WIC). Door bestuurlijk onvermogen en tegenwerking is het er nooit echt van gekomen. Wij als medewerkers ondervinden daar nog dagelijks de problemen van.

Toen twee en een half jaar geleden de heer Veerman Wageningen UR aankondigde, inclusief de reorganisatie, werden we weer enthousiast. Dit was toch het beste wat we konden hebben: ??n sterke centrale organisatie in 'Wageningen'. Dat het door juridische oorzaken er niet van gekomen is, moet als feit onder ogen worden gezien.

De reorganisatie kwam redelijk van de grond tot de vorming van het Facilitair Bedrijf. Tenslotte moesten alle stukken opnieuw geschreven worden. Dit gebeurde kennelijk door de verkeerde mensen op de goede plaatsen. De gew?nste stukken konden niet geproduceerd worden. Onder het mom van zorgvuldigheid worden nu de medewerkers voor de zoveelste keer weer enige tijd in het onzekere gehouden over de toekomst.

Voor allerlei regelingen hadden mijns inziens conforme regelingen getroffen kunnen worden, zowel voor de universiteit als voor DLO. Voor het Sociaal Statuut bijvoorbeeld zijn nu twee verschillende regelingen in gebruik.

Bij de hoorzitting van het Facilitair Bedrijf in december 2000 begon de heer Veerman zijn toespraak met de mededeling: "Er zijn voor de reorganisatie centen zat."

Toen hem daarop gevraagd werd om het Sociaal Statuut humaan en ruimhartig toe te laten passen bij dit deel van de reorganisatie, was zijn antwoord geen ja en geen nee. Vrijwel direct na die vergadering bleek dat het allemaal te duur was en werd hij weer gierig (of hadden de onnodige interim-managers, consultancy-bureaus en adviesorganen al teveel gekost?)

Voor de regeling van de collectieve ziektekosten viel op 31 december 2000 een brief van VGZ op de deurmat. Achteraf bleek dat mensen zonder het te weten, laat staan toestemming te geven, waren overgeplaatst van de vorige verzekeraar naar de nieuwe en een groot aantal mensen slechts via medische acceptatie kon worden toegelaten. Weigeringsgrond werd als volgt gemeld: 'te hoge kosten van medicijngebruik'.

Er bleek ook een behoorlijk aantal verschillende regelingen. Waarom niet tegen de verzekeraar gezegd: "Hier hebt u al onze medewerkers die willen of kunnen en zeg het maar", in plaats van zoals nu de verzekeraar in de gelegenheid te stellen de krenten uit de pap te pikken. De zogenaamde kneuzen worden op deze manier aan hun dure lot overgelaten. Waar blijft zo de collectiviteit, de solidariteit en het sociale gezicht van Wageningen UR?

En de medezeggenschapsorganen en de vakbonden dan? Die lieten helemaal niets van zich horen of kwamen veel te laat als brullende tijgers hun hol uit, om met lucht gevulde spierballentaal te uiten (we geven het bestuur nog een laatste kans!)

Hoe zie ik Wageningen UR? Als een catamaran met twee verschillende drijvers, die ook niet eens gelijk gericht zijn, en een lappendeken als zeil. Probeer daar maar eens de wereldzee?n mee te veroveren.

De klucht? Wageningen UR is een drama in plaats van een blijspel.

De toekomst? Als het zo doorgaat zijn we binnen tien jaar een faculteit van Utrecht of Nijmegen (wellicht geeft dat tenslotte de gewenste zekerheid en rust).

En ikzelf? Ik blijf achter als een gedesillusioneerde en gefrustreerde medewerker.

Het drama der gemiste kansen.

Leo Derksen, medewerker Bibliotheek Wageningen GGGRRR!

Re:ageer