Wetenschap - 30 augustus 2001

Klooien

Klooien

"Je mag tijdens het eten twee uurtjes komen," wordt me van te voren meegedeeld, "maar daarna moet je weer gaan." De introductiecommissie (IC) van het introductiekamp van studentenvereniging SSR-W lijkt een beetje huiverig te zijn voor het stukje dat ik wil schrijven. Janneke van de Wetering legt de geheimzinnigheid uit: "Het is niet de bedoeling dat heel Wageningen meegeniet van dit kamp. Het is geen AID. Als je lid wilt worden van de vereniging, dan ga je mee. Word je geen lid, dan is het ook niet voor jou!" En dat blijkt wanneer het stuk geschreven is. Een niet mis te verstane censuur wordt toegepast: alles wat maar iets onthult over de uitgevoerde activiteiten moet geschrapt worden. Een gecensureerde versie dus...

De 23 klooien - de nieuwe eerstejaars, tot de inauguratie klooien geheten - die wel lid gaan worden en hun begeleiders zijn beland in een Muidens fort aan het Markermeer, tegenover het Muiderslot. Het heeft drie verdiepingen: het dak, prima verblijf om te zonnen, maar verboden voor klooien, de begane grond met de keuken en de benedenplaats, waar de slaapmatjes strak tegen elkaar aan liggen. Op het fort wordt de komende paar dagen gefeest.

Hierv??r heeft de groep drie dagen met tentjes op een boerderijcamping in Woudenberg gebivakkeerd. 's Ochtends om zes uur op app?l en om half acht in een boomkwekerij aan het werk. Bedoeld om geld te verdienen om het kamp mee te betalen en daarbij een ideale integratiemogelijkheid. Anna Zwart, lid van SSR-W en mentor van een van de eerstejaarsgroepjes: "We moesten plantjes van potten scheiden. Potten op een hoop, plantjes bij het afval. Ik raakte er superge?rriteerd van. Maar tijdens het werken hadden we met mijn groepje opeens wel een superintiem gesprek. Zo leer je elkaar dus wel kennen."

Hoewel er volgens klooi Marc de Goffau daadwerkelijk ontgroend werd, onkruid wieden bijvoorbeeld, is van een echte ontgroening geen sprake. Het was een van de redenen voor Irene Verbeek om lid te worden bij SSR-W: "Ik kom uit Leiden. Ik vind het walgelijk hoe studenten daar mishandeld worden tijdens de introductiekampen bij de verenigingen. Bij het app?l waren ze hier wel streng, maar ze gingen nooit over het randje. Bovendien vallen ze ook wel eens uit hun rol."

Na die drie dagen is de groep per fiets naar Muiden gegaan. Daar is het tijd voor andere activiteiten en kunnen de strenge regels die bij het werken horen - geen alcohol en om half twaalf naar bed - overboord.

Tijdens het eten blijkt al dat de sfeer behoorlijk wat losser is. Met name Zwart laat zich voortdurend verbaal gelden in een poging de verse klooien op te jutten. De Technische Commissie (TC, de ouderejaars en de strenge ordebewakers van het kamp, die nu wat soepeler zijn dan tijdens de werkdagen) komt voortdurend langs, 'bier op locatie', schreeuwend. Het schijnt een traditie te zijn, die zelfs 's nachts plaatsvindt. De Goffau: "Afgelopen nacht kwamen ze langs met licht op locatie. Heel vervelend. Toen heb ik onze kompatriot toch maar de deur uitgezet."

De kookcie heeft wat minder gezag dan de TC. Wanneer zij de volgende gang willen aankondigen, barst een enorm lawaai los. Omdat de magen nog niet gevuld zijn, wordt echter de eis van de kookcie ingewilligd. Eerst moet er een lied worden gezongen. Zwart staat al op de banken, hand op de borst, het verenigingslied aanheffend.

Dat de strengheid ook in Muiden niet verloren is gegaan, blijkt wel na het eten: "En Geline doet de vaat alleen, en ze weet vast wel waarom!"

Lachend vertelt Geline Ormel de toedracht. Ze lijkt niet erg onder de indruk van de TC: "Voor we gingen eten, had ik jeuk aan mijn vingers, dus die had ik bij mijn mond. Een van de TC-ers dacht dat ik, voor we begonnen waren, al aan het eten was. Dus ik zei: bewijs dat dan. Daar had hij geen antwoord op. Toen pakte ik recht voor zijn ogen een stukje kroepoek en begon dat op te eten. Vandaar die vaat." Inmiddels heeft ze echter al heel wat mensen om zich heen verzameld die haar wel willen helpen. "Ach," voegt ze eraan toe als er een TC-er aan komt lopen, "zoveel invloed hebben ze niet."

Arin van Zee

Foto Guy Ackermans

Re:ageer