Student - 25 september 2008

Kleine meisjes

nieuws_2408.jpg
nieuws_2408.jpg

Foto: .

Over een maand word ik 21. Objectief gezien is 21 jaar heel jong. Met een levensverwachting van 82,3 jaar ben ik pas op een kwart. Het is vast statistisch onjuist, maar ik word vrolijk als ik bedenk dat ik de komende jaren nog vier keer zoveel levenservaring kan opdoen. In de afgelopen twintig jaar heb ik ongeveer vijf vriendjes gehad, ben ik vier keer verhuisd en liep ik één keer een bijna-alcoholvergiftiging op. Dit keer vier is een heleboel wetenschap van het leven.
Toch stemt mijn naderende verjaardag mij ook een beetje somber. Omdat ik op mijn zeventiende naar Wageningen verhuisde, was ik in mijn vriendengroep en studentenhuizen altijd de jongste, en de jongste zijn schept maatschappelijke privileges. Van de jongste wordt nooit verwacht dat hij/zij het leven net zo serieus neemt als de rest. Hij/zij kan er dan ook vaak mee wegkomen als hij/zij niet op werkgroepafspraken komt omdat hij/zij de avond ervoor in Unitas tot het einde van het feestje bleef rondspringen op hele stomme nummers. Indien dit gebeurt komt er hoogstwaarschijnlijk een vaderlijke glimlach op het gezicht van zijn/haar studiegenoot, en klopt deze bemoedigend op de schouder van de jongste waarbij de studiegenoot de volgende tekst uitspreekt: ‘Ach, dat moet jij allemaal nog leren, verantwoordelijkheid nemen.’
De jongste komt op een wonderlijke wijze ook vaak onder de afwas uit. En wat het allerfijnste aan de jongste zijn is, is dat je te allen tijden tegen jezelf kan zeggen: ‘Ik kan totaal de weg kwijtraken in het leven en dan heb ik nog tijd zat om het allemaal weer goed te laten komen.’
Deze heerlijke privileges ben ik nu langzamerhand aan het verliezen. Dit besef kwam drie weken geleden op het vliegveld in Houston, waar ik voor een tussenstop vier uur verbleef. Uiteraard bestelde ik er wat te eten, want wat moet je anders vier uur lang op een troosteloos vliegveld. De mevrouw van de diner vroeg of ik een cocktailtje bij mijn french fries wou, of was ik nog geen 21, ma’am? Glunderend bestelde ik bij die mevrouw een vruchtendrankje, want ik was inderdaad te jong om te drinken.
Het heerlijke gevoel van de jongste en toch alleen op een vliegveld in Texas maakte mijn twintig uur durende reis van Guatemala naar Nederland nog meer de moeite waard. Snel kwam het besef dat ik nét op tijd op dit vliegveld in een bar met cocktails zat, want twee maanden later had dit niet meer kunnen gebeuren. Het was een teken aan de wand dat binnenkort mijn identiteit uit meer dingen dan ‘de jongste’ moet gaan bestaan. Ik hou mijn hart vast.

Re:ageer