Student - 23 juni 2015

Judo in de sloppenwijk

tekst:
Linda van der Nat
2

Naar het buitenland gaan voor je stage, maar eindigen als judotrainer bij de plaatselijke dojo. Het overkwam Krijn Schetters, masterstudent Biosystems Engineering en Nederlands kampioen judo.

Krijn zat van half januari tot half juni in Posadas, een stad in het noorden van Argentinië, voor zijn stage van Biosystems Engineering. Voor de zekerheid had de Nederlands kampioen (Krijn won goud in 2009 op het NK en werd vorig jaar derde) voor vertrek een judopak in zijn bagage gestopt. ‘Ik ging er niet van uit dat ik veel zou gaan judoën, maar misschien ergens een keertje bij een club.’

25_DSC07075.JPG

Op een van zijn vrije avonden ging Krijn langs bij een complejo, een sportcomplex waar allerlei sporten worden beoefend. Er was ook een judozaal en hij had geluk: er was net een judoles bezig. ‘Ik liep naar de trainer en zei in mijn beste Spaans: “Yo soy campión de Holanda en judo.” De trainer reageerde heel enthousiast en nodigde me uit om mee te trainen.’ Uiteindelijk werd Krijn een van de vaste trainers bij de dojo. ‘Eerst trainde ik een aantal keer per week gewoon mee. Tijdens de trainingen gaf ik de anderen steeds een paar aanwijzingen. Af en toe vroeg de trainer me om wat dingen voor te doen. Maar gaandeweg begon ik steeds meer van de trainingen zelf te geven.’

De trainingen van de judokampioen wierpen hun vruchten af. ‘Toen ik begon met trainingen geven, was het twee maanden voor de nationale kampioenschappen. Dat leek mij een mooi doel om naartoe te trainen. Ik probeerde ze zo veel mogelijk te helpen door mijn wedstrijdervaringen te delen. Ze hadden er blijkbaar veel van geleerd , want het toernooi verliep heel goed. Er waren nog nooit zo veel medailles gehaald als die keer.’ Volgens de trainer kwam dat voor een deel zeker door Krijn. ‘Naast de judokennis, zorgde ik ook voor extra motivatie bij de judoka’s volgens hem.’

25_DSC07084.JPG

De judoclub waar Krijn actief was, zet zich ook in voor de samenleving: zo nu en dan gaan ze met een stel judoka’s en een paar judomatten naar een arme buurt. Krijn ging ook mee. ‘Het waren vaak sloppenwijken. We legden dan ergens de mat neer, buiten op een stukje grond, en gaven dan aan de kinderen judoles. Kinderen in die wijken gaan vaak het verkeerde pad op. Door middel van de judolessen wilden we laten zien dat deze jongens hun energie ook konden stoppen in sport. We vertelden ze dat je met sport veel kan bereiken. Elke keer gebruikten we mijn voorbeeld, dat ik van de andere kant van de wereld kom, geen Spaans kon, en toch vrienden werd met mijn judomaten. Alles dankzij judo. We hoopten dat ze hierdoor op het rechte pad zouden blijven. De kinderen reageerden in elk geval enthousiast, en de ouders ook.’

25_IMG_7813 (1).jpeg

Omdat Krijn zoveel judode, liet hij extra pakken overkomen uit Nederland. Toen hij Argentinië verliet, gaf hij de pakken weg ‘aan degenen die ze het beste konden gebruiken’. ‘Ik heb een pak aan een judoka gegeven die veel meehelpt met lesgeven en zelf ook fanatiek is. Omdat hij niet alleen aan zichzelf denkt, maar zich ook inzet voor de anderen in de club, vond ik dat hij wel een pak verdiende. Een ander pak heb ik gegeven aan een familie met drie judoënde kinderen. Deze familie had mij uitgenodigd voor een afscheidslunch. Ze waren er zó blij mee toen ik het pak overhandigde. Met drie judoka’s in huis is de sport voor hen een enorme kostenpost. Ze konden het pak dus erg waarderen.’


Re:acties 2

  • Rob Ramaker

    Het doet me denken aan een klassiek debuut uit de vaderlandse jeugdliteratuur: Karate op de stortplaats van Paul van Loon http://www.bol.com/nl/p/karate-op-de-stortplaats/1001004004908843/

    Reageer
    • Krijn Schetters

      Haha ik zie de overeenkomsten ook!

  • Roos

    Top!!

    Reageer

Re:ageer