Student - 10 september 2009

Je eigen kippen onder de kin kietelen

Een universiteits- en een VHL-student deden samen onderzoek naar de voordelen van een mobiel kippenhok. Dat moet de hennen stimuleren zelf een deel van hun kostje bij elkaar te scharrelen.

Ilse en Ted met 'hun' kippen bij het mobiele kippenhok in de boomgaard bij Droevendaal
In de boomgaard voor biologisch proef- en eerbedrijf Droevendaal leefden afgelopen zomer 380 kippen. De diertjes arriveerden eind mei, drie weken oud. Dagelijks zorgden VHL-student Ted Hilderink en Ilse Antonissen, masterstudente aan de WU, voor de hennen, die onderdak hadden in een mobiel kippenhok.
Ted zit in het vierde jaar van de opleiding Applied Animal Science. Hij wilde graag een proef doen met een mobiel kippenhok omdat dat geschikt kan zijn voor biologische boeren. Een verplaatsbaar onderkomen moet de kippen stimuleren zelf een deel van hun maaltijd bij elkaar te scharrelen. Om te testen in hoeverre de kippen hiertoe in staat zijn, werden er twee groepen gemaakt; de ene groep werd onbeperkt gevoerd terwijl de andere groep op rantsoen werd gezet. Verder moet een mobiel onderkomen voorkomen dat de kippenmest zich ophoopt in de bodem. Masterstudente Animal Sciences Ilse Antonissen zag het onderzoek ook wel zitten. 'Veel praktijk, met dieren, lekker in de buitenlucht', vat ze samen.
'Toen de kuikens ongeveer 30 dagen oud waren was er een omslagpunt van angst naar blijdschap als de kippen ons zagen', vertelt Ted. 'Het waren steeds dezelfde kipjes die op je schouders en hoofd gingen zitten. Als je ze onder hun kin aaide, genoten ze daar zichtbaar van.' Ted zag op tegen het moment dat de kippen geslacht zouden worden. Ilse, afkomstig van een boerenbedrijf, was daar nuchterder onder. De meeste dieren gingen naar het slachthuis, maar twintig werden door een medewerker van Zodiac geslacht, terwijl Ted ze vasthield. 'Eigenlijk wilde ik ze loslaten. Naderhand zat ik op de fiets en dacht: "je hebt net je eigen kippen om 't leven gebracht." Maar ik weet tenminste dat ze een goed leven hebben gehad. En 85 dagen is best oud voor een vleeskip.'
En de samenwerking tussen de hbo'er en de masterstudent? 'Het maakt zo'n onderzoek completer en behapbaarder. Ik maak meer de slag naar de praktijk. Ilse meet hoeveel gras zo'n dier eet en ik kijk met de blik van de veehouder: hoe zwaar wordt zo'n beest?', legt Ted uit.
De studenten werken nog aan hun verslagen. Teds conclusies zijn al wel duidelijk. De kippen die onbeperkt voer kregen, waren luier en een stuk zwaarder dan de kippen die op rantsoen stonden. Ilse, als wetenschapper, is voorzichtiger. 'Ik moet eerst de resultaten van de grasmetingen en de bodemmonsters bekijken.'

Re:ageer