Wetenschap - 1 januari 1970

Infomarkt in de regen

Infomarkt in de regen

Infomarkt in de regen

Bij de Infomarkt lopen enkele meiden van een uitzendbureau met dozen paraplu's het zonovergoten arboretum van de universiteit binnen. Gratis? Nee, eerstejaars studenten kunnen zo'n paraplu winnen als ze alle kegels omgooien. Voor de meesten komt deze uitzendgift te laat - tien minuten later breekt een stevige bui los. De vier strijkers van het Wageningse studentenorkest WSKOV, die zich met hun houten instrument op een stoel in het gras hebben genesteld om een traag wijsje te spelen, sprinten met hun instrument naar hun kraam. Kringetjes eerstejaars in het gras, met de lunch op schoot, stuiven eveneens eensgezind weg om te schuilen

Eindelijk wat bezoek bij filmhuis Movie W, dat tot dan toe slechts twee belangstellenden mocht verwelkomen. Het filmhuis in Hotel De Wereld krijgt alleen nog ouderejaars en afgestudeerden over de vloer en wil meer eerstejaars werven. Vaak ontdekken studenten pas na drie jaar dat er een filmhuis in De Wereld zit, vertelt de standhouder

Kamerverhuurder SSHW lokt de eerstejaars met een gokspel: wie het aantal sleutels in een grote glazen pot goed raadt, krijgt een maand huur cadeau. Verder heeft de SSHW weinig in de aanbieding. Geen kamers bijvoorbeeld; die zijn inmiddels allemaal bezet. Hoe moet dat straks, als de kamerverhuurder twee flats sloopt? Tja, dan moeten er weer meer studenten bij een hospita wonen, vertelt de medewerker van de kamerverhuurder. A.S

Greetje de Klein (18)

Diedenoort

Voordat de AID begon, ben ik meegeweest op het introductiekamp van Diedenoort. Het grote verschil met de AID is dat alles daar zo gehaast ging. Hier ga je dit effe bekijken, ga je daar even heen... D341341r moest alles strikt op tijd gebeuren. Nu is het meer relaxed

Voorlopig slaap ik bij een vriendin die hier al een kamer heeft. Per 1 september krijg ik een eigen kamer op de Bornsesteeg. We zijn samen uit Veghel naar Wageningen gekomen. Het is een lekker knus stadje; wel leuk

Ik probeer hier te gaan badmintonnen. Thuis wil ik in mijn oude team nog af en toe invallen, dus moet ik hier gaan trainen

We zijn maandag op Ceres cabaret wezen kijken. Dat was keigaaf. Daarna hebben we tot twee uur feest gevierd. Ik drink gewoon bier, net als iedereen. Dronken word ik niet; ik wil graag blijven weten wat ik doe. M.V

bij foto:De voorspelde regen en wind bleven dinsdagavond uit tijdens de openluchtvertoning op de Markt van de walk in-film Astorix et Obolix contre Cosar. Het filmdoek was opgehangen aan de gevel van het gemeentehuis. In de film maken de Romeinen zich meester van de geheime toverdrank van de Galliërs, wat bijna het einde betekent van het kleine Gallische dorp aan de kust. Ook onder de toeschouwers vloeide de drank rijkelijk, in dit geval voornamelijk bier. De bierkratjes leverden bovendien een zitplaats op. Anderen hadden een plaatsje op de terrassen langs de Markt veroverd, wat een rianter uitzicht opleverde. J.T

We houden toch allemaal wel van een glaasje?

Verenigingen hebben moeite hun imago te veranderen


In de verenigingspresentatie van Ceres, de oudste studentenvereniging van Wageningen en onderdeel van het corps, is geen stropdas te zien, in weerwil van het vooroordeel. Op het podium is een studentikoos huiskamertafereel neergezet. Lusteloze studenten bellen veelvuldig mobiel en peinzen over het avondeten. De verveling slaat toe, totdat een Ceresband met de deur in huis valt en er ineens van alles te beleven is. Een Powerpoint-presentatie met beelden uit het verenigingsleven sluit het geheel af

Jasper Schouten, lid van de introductiecommissie van Ceres, kent het imago van zijn vereniging. Er gaan natuurlijk verhalen dat Ceres een ballenvereniging zou zijn, maar dat is echt niet meer zo. Iedereen kan lid worden. Wel wordt er een actieve inbreng van de mensen verwacht.

Een sociëteitsgenoot vertelt hoe ze via vrienden lid is geworden. Aanvankelijk schrok ze terug door verhalen over het studentencorps uit andere steden. Maar Ceres is geen echt corps vergeleken met Utrecht of Amsterdam. Daar mogen vrouwen niet brassen. Dat was dus lachen toen wij bij zusterverenigingen kwamen met onze brasjassen.

Wie de ware bal nog wil zien, moet misschien naar KSV Franciscus, een van oorsprong katholieke vereniging. KSV-lid Bas Volkers: Wij hebben van alles in huis, van bal tot boer. KSV'ers houden van het bourgondische leven, maar we blijven ook trouw aan onze tradities.

Die spanning is voor KSV ook het thema van de AID. In de presentatie staat het evenwicht tussen studie en ontspanning centraal. In de eerste scene beelden twee ouders die spanning uit, als ze het vertrek van hun dochter overpeinzen en concluderen dat haar vertrek eigenlijk wel goed voor haar is. In een andere scene twijfelt een eenzame eerstejaars welke vereniging hij moet kiezen. De boodschap: kies voor een vereniging, want tussen studie en plezier is een wisselspanning nodig

Het veelgehoorde vooroordeel dat er vooral veel gedronken wordt op KSV lijkt dinsdagavond niet ver naast de waarheid, als er in de stampvolle mensazaal karaoke is. Groepjes AID'ers zingen de longen uit hun lijf, om daarna af te koelen met overvloedige hoeveelheden bier. KSV-lid Rieneke Lanting: Dat clicho dat we hier zoveel zuipen, ach, laat ze dat maar zeggen. We houden toch allemaal wel van een glaasje?

Plusje

Heel anders gaat het toe bij de christelijke verenigingen die dinsdag een Afrikaanse avond georganiseerd hebben. In een rustige sfeer zit een overzichtelijk aantal mensen aan de bar van het Oude Bijenhuis. Fred Jonker, lid van de evangelische vereniging Ichtus: We willen laten zien dat we geen saaie vereniging zijn, maar dat er wel ruimte is voor serieuze onderwerpen.

Rob Fransen, aankomend eerstejaars, staat naast hem een potje te poolen. Hij vertelt dat een busje van studentenvereniging SSR hem bij aankomst ophaalde van station Ede/Wageningen. Dat vond ik wel tof; die hebben een plusje gescoord bij mij.

Bij SSR zelf stijgt de damp je op dinsdagavond tegemoet vanaf de dansvloer van Disco Tenk. Volgens Otto Ganguli, actief in de introductiecommissie van SSR, is het dit jaar drukker dan vorig jaar. Zelf is hij lid geworden omdat er bij SSR geen ontgroening is, zoals bij Ceres en KSV, terwijl er nog wel tradities zijn zoals jaarclubs. En omdat er veel te doen is op SSR

Dat is ook de boodschap van de verenigingspresentatie van SSR. Ook hier is het toneel de huiskamer van een studentenhuis. Een student die een tijdje is weggeweest, hoort van haar huisgenoten wat ze allemaal gemist heeft: een galafeest, een jaarclub die een band begint, een verenigingsintroductie waarin van alles is gebeurd. Na deze flashbacks blijkt dat ze slechts een week afwezig was

Het grote voordeel dat veel SSR-bezoekers noemen, is de grote tuin achter het pand. Bij het kampvuur zit Jelle van der Beek, aankomend student Bos- en natuurbeheer. Zijn keuze staat al vast. Het wordt Unitas. Ceres is me te traditioneel. Ik wil wel iets creatiefs doen.

Keuzes

Creatief is inderdaad de presentatie van jongerenvereniging Unitas, waarvan ook niet-studenten lid kunnen worden. Traditiegetrouw is het een theaterspektakel vol beeld, geluid en licht. In het begin een stem die wat statig spreekt over duizend keuzes, en maar oon juiste, de jouwe. Vier vrouwen in zwarte jurkjes noemen steekwoorden op die bij Unitas passen. Vrij, anders, jezelf zijn. Bands, theater, disco, film, culinair. Dan dansen ze onder stroboscopisch licht op een compilatie van Unitas-muziek. Daarna laten projectoren zien wat er te doen is op Unitas

Dat er op technisch en artistiek gebied veel kan op Unitas is duidelijk na deze presentatie. Maar de abstractie van de voorstelling heeft ook wat mensen afgeschrikt. Aankomend eerstejaars Christiaan van Haalen: Types die dit willen lijken me geen verenigingsmensen.

Unitas lokt meer commentaar uit. Lonneke Nillesen is twee jaar geleden lid geworden omdat ze dacht dat Unitas anders is dan de andere verenigingen. Maar dat is niet zo. Het is hier net zo'n kliek als op de andere verenigingen, alleen noemen ze een jaarclub geen jaarclub. J.T

De Wageningse student is verkeerd gekleed


Het gaat er niet om dat iemand echt de laatste mode volgt, leggen Frederieke Maagdenberg en Willemijn Janssen uit. Duidelijke stromingen zijn eigenlijk uit. Je hebt nog wel een enkele gabber, alto of skater, maar over het algemeen mag je dragen wat je leuk vindt en alles mixen. Voor beide meiden is het belangrijk dat kleding bij de persoonlijkheid past. Dat vind ik zo slecht van die modebladen en modetrends: je ziet soms mensen perfect volgens de laatste mode gekleed, terwijl het helemaal niet bij hen past, zegt Maagdenberg

De eerstejaars zitten allemaal bij elkaar op het sportveld, bijeengedreven in de vorm van de letters AID'99. Er wordt een luchtfoto gemaakt. Een ideaal observatorium, al maken de dames de kanttekening dat een deel van de studenten nog half in sportkleren rondhangt

Het valt ze niet mee. Het fel gekleurde kapsel van een jongen kan werkelijk niet door de beugel: Typisch een Wagenings student. Hij kleurt zijn haar groen, terwijl dat heeelemaaaal niet bij hem past. Kijk maar naar zijn manier van lopen. De dames groeien in hun rol en wijzen elkaar fluisterend op archetypes. Die daar: afritsbroek, verkeerde schoenen... en dan die jas om zijn middel. Dat doe je echt niet.

Oh nee, een afgeknipte spijkerbroek. Daar kun je je toch echt niet meer in vertonen. Een in kaki geklede jongen met lange blonde dreadlocks oogst daarentegen wel goedkeuring. Ik vind het geen leuke jongen om te zien, maar het past in ieder geval bij hem. Die eigen stijl klopt bij zijn hoofd.

Maagdenberg en Janssen ontdekken tot hun afgrijzen enkele heuse kakkers. Die verwacht je hier niet. Ik vind dat meer een economiestudent. Ook zien ze een eerstejaars in een jaren tachtig-outfit: een spijkerjack met allerlei tekens op de rug geverfd. Nee, daarmee kun je ook niet meer rondlopen, al past het wel bij hem. Echt een boer. Het is duidelijk: de eighties zijn definitief uit. De sixties en seventies kunnen daarentegen weer wel

Verbluffend weinig eerstejaars conformeren zich aan de laatste jongerenmode van grijze, witte of zwarte tinten, wat wijdere broeken met een witte streep aan de zijkant en korte T-shirts die de navel onthullen. En degenen die ze ontwaren, voldoen niet aan de belangrijkste mode-eis van de leerlingen. Wel de laatste mode, maar het past niet bij ze. Willemijn Janssen weet het nu zeker. Ik ga niet in Wageningen studeren. En ze wijst Frederieke Maagdenberg nog even op modieuze schoenen onder een verkeerde, althans niet bijpassende, broek. En op een ruitjes overhemd... Ach neeeee. Het enige zorgvuldig geklede type dat ze ontwaren, kan overigens ook niet door de beugel. Zo loop je er toch niet bij tijdens introductiedagen? Dat is weer te veel van het goede. S.V

Re:ageer