Wetenschap - 1 juli 2020

‘Ik kon mijn cameravallen niet meer bekijken’

tekst:
Coretta Jongeling

Veel Wageningse wetenschap vindt plaats in het buitenland, dus toen corona uitbrak stonden veel onderzoekers voor de keuze: should I stay or should I go? We spraken één promovendus die bleef, één die terugkwam en één die ondanks de uitbraak naar het buitenland afreisde. Hoe doe je onderzoek tijdens een pandemie? Vandaag deel 2: Michelle Kral, Botswana.

©Michelle Kral, Cheetah Conservation Botswana

Michelle Kral, promovendus bij Wildlife Ecology & Conservation

‘Ik zit in een klein safaridorpje, Maun, en coördineer het onderzoek bij Cheetah Conservation Botswana. Ik werk in de Kalahari-woestijn, waar veel veehouderij is en waar conflicten tussen mensen en roofdieren regelmatig voorkomen. We hopen met dit project meer te leren over het gedrag van cheetahs, zodat we ervoor kunnen zorgen dat mens en dier beter kunnen samenleven.  

De Kalahari-woestijn is heel dunbevolkt en erg afgelegen, dus het was één van de laatste plekken op aarde waar mensen besmet raakten. Botswana is wel in lockdown gegaan, vanaf 4 april tot 21 mei. Niemand mocht het huis zomaar verlaten, dus ik kon mijn cameravallen niet controleren. Ik heb me vooral bezig gehouden met literatuuronderzoek en onderzoeksplannen maken voor volgend jaar. Nadat ik zeven weken thuis had gezeten, ben ik twee weken geleden weer begonnen. Alles lijkt nu weer redelijk normaal hier, al moet je ook een masker dragen en wordt je temperatuur opgenomen als je een winkel of kantoor binnen wil. 

Je temperatuur wordt opgenomen als je een winkel of kantoor binnen wil
Michelle Kral, PhD Wildlife Ecology and Conservation

Veel van mijn onderzoek vindt plaats op privéterrein, bij commerciële ‘game ranches’ en grote veehouderijen. Nu de lockdown voorbij is, zijn de meeste mensen blij dat ik weer onderzoek bij ze kom doen. De komende drie maanden hoop ik dus weer veel cheetahs en prooidieren te ‘vangen’ met de cameraval!’

Lees hier deel 1: