Student - 8 januari 2009

IEDEREEN HANGT IN MOSKOU

Als je in Moskou wilt verhuizen, ga je gewoon met je boeltje langs de kant van de weg staan en hou je wat auto’s aan. En om mee te doen aan de plaatselijke marathon is formulierenkennis onontbeerlijk. Dat ontdekte Joost Mulder, vierdejaars student Agrarische bedrijfskunde uit Leeuwarden. Hij liep vijf maanden stage in de Russische hoofdstad.

nieuws_2769.jpg
‘Thuis hebben wij een foeragehandel en via een van onze leveranciers ben ik aan een stageplaats gekomen bij een bedrijf dat mengvoerlijnen, broedmachines, kippen en varkensstallen in Rusland verkoopt. Ik zag er een beetje tegenop om in mijn eentje te gaan, ik had niet zoveel reiservaring. Als je dan na een paar uur vliegen ineens met de taxi in het donker vaststaat tussen het smoordrukke verkeer en je weet nog niet waar je moet slapen, dan moet je wel even zuchten.
Moskou is een dure stad en woonruimte is schaars. Voor een piepklein appartementje ben zo duizend euro kwijt, dus dat werd hem niet. Op het kantoortje van het agentschap zat iedereen ook bovenop elkaar, maar ik mocht de aparte vergaderruimte wel als slaapplaats gebruiken. Vergaderd werd er toch nauwelijks. Bij Ikea heb ik toen een bed gekocht. Als mijn baas de stad uit was om zaken te doen kon ik in zijn appartement terecht.
Hoe gewone Moskovieten de huur kunnen betalen, laat staan met hele gezinnen op een paar vierkante meter kunnen wonen, is me nog steeds een raadsel. Het sociale leven speelt zich dan ook voor een groot deel in de stadsparken af. Vrijwel permanent snuif je er de lucht op van geroosterde worstjes. Hele families barbecueën in de buitenlucht. Hangjongeren heb je niet in Moskou, want iedereen hangt in het openbaar.
Met bevriende studenten sprak ik vaak af in het park. Dan kochten we een paar flesjes bier en gingen gezellig zitten kletsen. Niemand die daar raar van opkijkt. Dikwijls gingen die gesprekken over kunst. Russische jongeren hebben veel meer belangstelling voor cultuur dan wij. Met Katia, de dochter van een van de vrouwen op kantoor, bezocht ik regelmatig een theater of museum. Als ik dan ’s avonds laat na een voorstelling terug naar huis moest en de metro reed niet meer, dan hield ik gewoon een auto aan. Vrijwel iedere autobezitter probeert zo een paar roebel bij te verdienen om de kosten te drukken. Omdat onderhandelen moeilijk was, toetste ik een bedrag dat me redelijk leek in op mijn mobieltje. Op dezelfde manier heb ik een van de vrouwen van kantoor helpen verhuizen. Gewoon met de huisraad en al langs de straat gaan staan. Dat lukt dan ook nog.
Op het kantoor liep ook een mannetje rond die me altijd vriendelijk groette maar waarvan ik lange tijd niet wist wat hij nu precies uitvoerde. Nicolai bleek te zijn ingehuurd om zijn formidabele formulierenkennis. Wil je in Rusland iets voor elkaar krijgen dat heb je het juiste formulier nodig. Dankzij Nicolai heb ik mee kunnen doen aan de halve marathon langs de Moskourivier. Hij trok zich dan even terug en wist na wat onderzoek feilloos welk papier ik nodig had.’

Re:ageer