Organisatie - 24 april 2008

Highlands

My heart is in the highlands. Aldus zingt de oude hypochonder B.D. op zijn plaat Time out of mind waarin hij verslag doet van een vergeefse poging om een Schots barmeisje te versieren. Tja. Hij had beter zijn aandacht kunnen richten op de bergen, de weidse gletsjerdalen, de sneeuwhoenders, de eenzaamheid – daar word je high van, niet low.
Met een oude studievriend organiseer ik een Away Day in Aberdeen voor een universitair instituut aldaar. Denk niet dat Aberdeen een uithoek is; het is een drukke stad, en op het instituut werken mensen uit alle windstreken, net als in Wageningen. Maar goed. Verrichter zake, met een cadeauverpakking Glenmorangie-whisky op zak, trekken we de highlands in. Je kunt er in een paar uur tijd door de seizoensgrens heen lopen. Boven de duizend meter ligt er een dik pak sneeuw. Snijdende wind, metershoge sneeuwmuren. De hele dag lopen en één mens tegenkomen. Heerlijk.
Teug naar huis gaan is een ander verhaal. Op de luchthaven van Aberdeen worden we figuranten in een slecht toneelstuk, getiteld Fight Against Terrorism. Eerst prutsen we tien minuten om onze miniflesjes whisky bij onze tandpasta in plastic zakjes te wurmen - het moet in één zo’n zakje passen - en we drinken al ons water op omdat het alleen zó door de douane mag. Dan in de rij met de andere gedweeë figuranten, broekriem los, schoenen uit, om zo met afhangende broeken gefouilleerd te worden. Helaas! De bijna leeg geknepen tube Weleda wilde rozen verwendouche van mijn vriend valt in ongenade, omdat hij de toegestane 100 cc per container overschrijdt. Het vliegtuig is vertraagd, willen we de bagage alsnog inchecken? Nee, gooi maar weg.
En zo maken tienduizenden mensen op duizend luchthavens zichzelf en elkaar iedere dag weer volkomen belachelijk.
My heart is in the highlands.

Re:ageer