Wetenschap - 1 januari 1970

Het leven van straatkinderen in Kenia

Het leven van straatkinderen in Kenia

Het leven van straatkinderen in Kenia

Keniaanse straatkinderen denken niet dat hun leven verbetert als de overheid hun ouders een lening verstrekt. Dat geld zouden ouders moeten investeren in activiteiten waarmee ze hun inkomen kunnen vergroten, zodat ze schoolgeld voor hun kinderen kunnen betalen. De straatkinderen vrezen echter dat hun ouders het geld zouden besteden aan alcohol, stelt Mariko van Vemde, doorstromer Huishoud- en consumentenstudies


Mariko van Vemde vertrok vorig jaar voor vier maanden naar Kisii in Kenia. Op uitnodiging van het Kisii District Children Advisory Committee (DCAC) onderzocht ze de leefsituatie van straatkinderen. Die overheidsorganisatie wil met behulp van een lening het inkomen van de ouders vergroten, zodat ze schoolgeld kunnen betalen. Van Vemde raadt dat af

Van Vemde's onderzoek kende een lastige start. Het DCAC had haar een auto, een budget en een computer beloofd. Bij aankomst was er niets beschikbaar. Het was een lachertje. Er zaten al drie mensen aan een bureau; er was geen plek meer. Ook kwamen ze nooit op tijd voor een afspraak.

Ze zag het een tijdje aan en besloot toen dat werken met deze organisatie te veel tijd zou kosten. De organisatie had gebrek aan geld en ik had in Nederland al gemerkt dat Afrikanen anders met tijd omgaan. Ik wilde me niet afhankelijk opstellen en eruit halen wat erin zat. Daarom heb ik mijn onderzoek op mijn eigen manier aangepakt.

Van Vemde kwam in contact met een jongerenorganisatie die bezig was met bewustwordingsprogramma's rond onderwerpen als milieu, aids en straatkinderen. Ze hadden een kantoortje waar de straatkinderen soms heen gingen met hun problemen. Heel spontaan zijn we toen gaan interviewen. Iemand van de organisatie tolkte voor mij.

Zo kon ze met weinig financiƫle middelen toch onderzoek doen. Ik heb degene die tolkte niet betaald. Ze deed wat terug voor de organisatie door op Nationale kinderdag broden, bananen en een bal te kopen. Zo konden we met z'n allen voetballen.

Van Vemde probeerde tijdens haar afstudeervak de sociale en economische relaties van de kinderen, die dag en nacht op straat leven, te ontrafelen. Als ik alleen in het centrum was, gaf ik de straatkinderen wat te eten en praatten we wat. Zij kenden wat Engels en ik kende enkele woorden uit hun taal. Zo kwam Van Vemde meer te weten over het leven op straat. Die indrukken heeft ze in haar afstudeerverslag verwerkt

Geen van de 42 jongens die ze interviewde bleek wees te zijn; ze hadden tenminste nog oon ouder. Slechts een enkeling heeft contact met zijn ouders. Van bijna twintig kinderen wonen de ouders buiten de stad, op een afstand van tien tot veertig kilometer. Veel van de kinderen hebben wel op school gezeten, maar zijn vanwege geldgebrek gestopt. Ze zijn op straat terechtgekomen omdat ze thuis honger leden of werden geslagen. Er zijn ook kinderen die worden aangetrokken door het straatleven met leeftijdsgenootjes

Van Vemde is ook bij tien ouders van straatkinderen langs geweest. Die interviews waren lastig. Omdat ik blank ben, zagen ze mij als een wandelende portemonnee en vroegen ze of wij hun kinderen naar school konden sturen. Je rook er ook vaak alcohol. Extreem alcoholgebruik is in de streek een normaal verschijnsel

Van Vemde haalde de meeste informatie uit de interviews met de kinderen, volgens haar betrouwbaarder als bron dan hun ouders. Die kinderen weten waar ze het over hebben; ze zijn door de wol geverfd. Hun ouders zouden mij niet zo snel eerlijk vertellen hoe ze een lening zouden gebruiken.

Ze heeft niet de illusie dat haar onderzoek veel concreets voor de kinderen oplevert. Daarom heb ik een stichting opgericht om drie aids-wezen onderwijs te geven. Het zijn geen straatkinderen; ze wonen bij hun oma. Ik hoop zo deze kinderen van de straat te houden. Haar familieleden en vrienden geven regelmatig wat geld voor de stichting. De kinderen krijgen het niet zelf in handen. Ik heb in Kenia een betrouwbaar iemand gevonden die het geld beheert. Het is heel kleinschalig. Veel mensen in Kenia trekken aan je omdat ze geld willen, maar ik probeer het tot deze drie kinderen te beperken, want meer middelen heb ik op dit moment niet.

Het is moeilijker om echte straatkinderen te helpen, denkt Van Vemde. Zonder een thuis hebben ze geen plek om huiswerk te maken. Ook zouden ze zich op school moeilijk kunnen concentreren. Ze slapen 's nachts namelijk slecht, omdat ze bang zijn om bestolen of mishandeld te worden. De oplossing is een soort thuis te scheppen, een veilige plek waar ze kunnen eten, slapen, huiswerk maken, en met klusjes geld verdienen. Maar zoiets vergt een grote investering, dus het probleem zal wel blijven bestaan, denkt ze. Sommige mensen zien het leven van straatkinderen ook niet als een probleem.

Re:ageer