Organisatie - 1 januari 1970

‘Het is gewoon mooi om te schieten’

Ingeluid door zware vliegtuigmotoren en de taptoe trok het defilé afgelopen 5 mei weer traditioneel langs applaudisserende kinderen en geëmotioneerde verzetshelden. Temidden van de vaderlandse glorie marcheerde dit jaar voor het eerst Ceres’ studentenweerbaarheid Transvaal mee.

Boven hun gezichten, keurig in de plooi, wapperen geallieerde vlaggen. Voor in de stoet, direct achter het tanende genootschap van Engelandvaarders, tekent de wat onwennige mars een vermeende infanterieambitie van negentien leden van studentenvereniging Ceres. Het zijn dertien mannen – onder wie een luitenant met sabel - en zes vrouwen. Allen lopen in traditioneel uniform uit de Boerenoorlog tegen de Engelsen, eind negentiende eeuw in Transvaal, Zuid-Afrika. Naast de stoet van antieke verzetshelden en heldhaftige Hollandse begrippen, rijst bij de naam Transvaal de vraag waarom studenten zich vernoemen naar deze duistere boeren bladzijde uit een koloniaal verleden. Traditie, bier en onschuldige kleiduiven, of toch een patriottische roeping?
Elger Niemendal is student Meteorologie en draagt vandaag de twee sterren van een luitenant. Hij heeft nooit in het leger gezeten, oogt allerminst als een koloniaal en vertelt vol enthousiasme over een jongensdroom en borrels bij defensie. Na afloop van het defilé is de sfeer gemoedelijk. Bezwete gezichten komen bij onder het genot van een colaatje. Veteranen kijken toe en Niemendal legt uit: ‘We zijn officieel onderdeel van defensie. Als voorzitter ben ik vandaag dan ook officieel luitenant. Er zijn negen studentenweerbaarheden in Nederland, in het verleden opgericht door defensie en veelal verbonden aan een studentencorps. Transvaal is begin vorige eeuw opgericht uit sympathie met de Nederlandse boeren in Zuid-Afrika.’
Ondanks de overeenkomstige naam en kledij ontkent de luitenant nog enige associatie te hebben met de koloniale nederzetting. ‘Tegenwoordig zien we dit verleden als negatief. Het is niet de bedoeling dit uit te dragen. Dat we de naam nog voeren is puur traditie. Bovendien werd de strijd om Transvaal toen heel anders gezien.’ Vroeger hadden de weerbaarheden nog wel echt een militaire rol en vochten soms ook mee, bijvoorbeeld in de Tiendaagse Veldtocht tegen de Belgen in 1831, aldus Niemendal.
Tegenwoordig zijn de studentenweerbaarheden voor defensie vooral een link met de burgermaatschappij en worden ze veel gevraagd kransen te leggen bij herdenkingen of ceremonies. ‘Zoals anderhalf jaar geleden bij de begrafenis van Prins Bernhard, waar we ook aanwezig waren. Daarnaast zijn we gewoon een actieve gezelligheidsvereniging die regelmatig met militaire wapens mag schieten bij defensie. Voor velen toch zeker een jongensdroom.’
Transvaal-lid Danny Schoch beaamt dit. ‘Ik vind het gewoon mooi om te schieten en heb het leger altijd al interessant gevonden.’ De jongens denken niet hun roeping bij defensie gemist te hebben. ‘Het is mooi om bij defensie te mogen borrelen en schieten, maar je dient je land pas echt door serieus te studeren’, zo denken ze. Van de zestig Transvalers zijn er tien vrouw. Sinds kort mogen zij ook schieten. ‘We gaan met onze tijd mee’, aldus Niemendal.
Birgit, die net is afgestudeerd, moet lachen om haar veel te grote mannenuniform. ‘Ja ach, een mannenwereld? Niet zoals bij defensie hoor. Ik vind het gewoon gezellig.’

Re:ageer