Student - 2 oktober 2008

Het echte leven

nieuws_2456.jpg
Ik ben jarig geweest. Vierentwintig, een respectabele leeftijd vind ik zelf, maar verder niets bijzonders. Want ja, wat verandert er nou eigenlijk. Op je zestiende mag geen barman je meer een biertje weigeren en kun je je brommerrijbewijs gaan halen. Word je achttien, dan mag je pornofilms huren, sterke drank drinken en je rijbewijs halen. Op je eenentwintigste mag je, in het geval je er onverhoopt nog eens belandt, ook in Amerika drinken. Maar daarna? Goed, je gaat ieder jaar iets meer verdienen, maar het memorabele gaat wel een beetje van de dag af.
Daar komt nog bij dat ik me echt een beetje oud begin te voelen, of ja, niet echt oud natuurlijk, maar in vergelijking met anderen. Via rugbyclub en studentenvereniging kom ik in aanraking met veel nieuwe eerstejaars en daar zitten nota bene mensen bij die na de val van de muur zijn geboren. Niet dat ik daar nou bewust mee bezig was op mijn vijfde, maar toch: het zijn allemaal kinderen, die eerstejaars.
En wat maakt mij dat? Een volwassene? Zo voel ik me helemaal nog niet, of liever, dat wil ik helemaal nog niet zijn. Ik ben nog lang niet toe aan een echt leven, met werk en een kat. En toch staat het al vlak voor de deur. Afstudeervakje afronden, stagetje lopen en dan zijn we er wel zo’n beetje. Hoe ga ik in vredesnaam mijn avonden vullen, dan? Koffiedrinken bij de buren, bier drinken voor de tv?
En misschien nog wel veel belangrijker, hoe ontmoet men vrouwen in de echte wereld? In Wageningen is het zo’n probleem niet: blijf op een open feest bij kennis tot een uur of vier, vijf en dan is er altijd wel eentje dronkener dan jij. Bingo. (Voor alle meisjes en vrouwen thuis, het spijt me, maar vraag het je huisgenoten. Hoewel ze het niet toegeven: dit is hoe het voor het gros van de mannen werkt.) Maar hoe moet dat straks, in een stad waar je niemand kent? In je eentje aan de bar blijven hangen tot het vrouwvolk begint te wankelen. Da’s ook geen porum. Lieve lezers, ik heb angst voor de toekomst, voor het einde van mijn studie, voor het echte leven. Wat een kutverjaardag.

Re:ageer