Wetenschap - 1 januari 1970

Helder

Helder

Helder

Wat doe je daar nu eigenlijk?, wil ze weten. Ze heeft het al vaker gevraagd, maar kennelijk was mijn antwoord niet duidelijk genoeg. Of niet erg indrukwekkend. Ik bedoel, voegt ze er aan toe, dan zit je weer een week in Puerto Rico, dan weer twee dagen in Brussel, dan weer een dag of tien in Rome en nu net weer twee weken in Geneve. Wat doe je daar steeds weer? 't Gaat over de bossen, dat begrijp ik wel. Iedereen weet dat het daar bar slecht mee gaat. Maar moet je daar nou de halve wereld voor afreizen?

Ze is 27 en mijn jongste dochter. Het lijkt mij niet onredelijk dat ze enig benul heeft van waar ik me mee bezig hou. In de twee afgelopen weken in Geneve vergaderden namens ongeveer 110 landen en internationale organisaties zo'n 350 volwassen mensen, diplomaten, internationale ambtenaren, vakambtenaren zoals ik, vertegenwoordigers van de milieubeweging en het bedrijfsleven, allemaal ongetwijfeld met een heel behoorlijk inkomen, twee weken over, ja, over het redden van de bossen van de wereld

Kijk, zeg ik, alle landen zeggen dat wat we allemaal willen: het duurzaam beheer van alle bossen. Een deel van de boodschap is dat bescherming, zeg maar reservaatvorming, een onderdeel is van duurzaam beheer. Dat houdt overigens niet in dat het bos niet geƫxploiteerd mag worden, dat je er hout oogst. Zo lang je maar geen roofbouw pleegt en het bos op duurzame manier, dus gedurende nog vele jaren, zijn functies kan blijven vervullen. Leg ik dat zo een beetje duidelijk uit?

Ze knikt, maar ik ben er niet helemaal gerust op

Een aantal landen in de wereld (de landen van de EU, Canada, Maleisiƫ, Indonesiƫ) willen dat dat duurzaam beheer bereikt wordt via een bossenverdrag. Met zo'n verdrag kun je afspreken hoe de bossen beschermd kunnen worden en in het allermooiste geval kun je zelfs sancties afdwingen als een land zich niet aan de afspraken houdt. De VS, die bij monde van president Bush ooit het idee voor een bossenverdrag hebben gelanceerd, zijn nu faliekant tegen en proberen het proces op allerlei manieren te dwarsbomen

Waarom zijn ze er tegen? Ze was altijd al helder in haar vragen

Waarschijnlijk omdat ze zich realiseren dat ze zulke afspraken zelf niet waar kunnen maken. Hun particuliere boseigenaren zijn eraan gewend volledige vrijheid van handelen te hebben. Amerika, het land van de vrijheid, weet je wel. Overigens zijn er nog wel meer landen tegen, maar die tellen minder mee. Belangrijker is de grote groep van ontwikkelingslanden die niet principieel tegen zijn, maar die zeggen: als jullie dat zo graag willen, dan moet je ons er maar voor betalen.

Is dat redelijk van die ontwikkelingslanden?

Ze zullen dan hun bossen op een zorgvuldiger manier moeten beheren en het hout uit hun bossen misschien laten certificeren. Dat zijn allemaal dingen die geld kosten en die door iemand betaald moeten worden. Bovendien zeggen ze daar dat wij tot voor kort ook niet zo netjes met onze bossen zijn omgesprongen. Dus als wij dan willen dat zij dat nu wel doen, dan moeten we daar dus wat voor over hebben.

Eigenlijk heel redelijk. En krijgen ze hun zin?

Daar praten we nu al die tijd over. De meeste rijke landen, zeg maar de EU, vinden dat ze al genoeg betalen.

Is dat ook zo?

Nou, eigenlijk niet. Ooit hebben de rijke landen beloofd dat ze 0,7 procent van hun Bruto Nationaal Product aan ontwikkelingshulp zouden besteden, maar op Noorwegen en Nederland na zijn ze daar nooit aan toegekomen. Erger nog, het wordt steeds minder en het geld voor de bossen wordt al helemaal minder.

En het bos?

Daaraan is nog niets veranderd. Daarvan verdwijnt iedere dag nog steeds een fors deel.

Daar moet je dan maar flink trots op zijn.

Ik zei het al. Ze kan zich helder uitdrukken

Re:ageer