Organisatie - 25 juni 2009

HET ZWARE LEVEN VAN DE AIO

De aio is de paria onder de universiteitsbewoners. Hij - of zij - doet het leeuwendeel van het academische werk; de ud’s zijn immers aan het vergaderen, lesgeven en herexamens bedenken, de uhd’s schrijven rapporten en subsidievoorstellen, en de professoren zijn bezig met recepties, commissies en visitaties. Maar dacht je dat de aio ervoor betaald werd? Lauw loenen. Je kunt beter gewoon student-assistent zijn, maar ja die zijn haast allemaal wegbezuinigd. Nee, de enige die verdienen aan aio’s zijn hun leerstoelgroepen. Ondertussen worden de slaafjes ook nog ingeschakeld voor allerlei rotklusjes in het onderwijs, en ze worden door hun onderzoeksscholen gedwongen om weet ik hoeveel cursussen te lopen voordat ze eindelijk eens aan hun onderzoek kunnen beginnen. En lekker ’s avonds feesten zoals de studenten doen is er niet meer bij. ’s Avonds komt het Boek rondspoken en houdt ze uit de slaap. Vier lange jaren blijft het juk van de promotie op de schouders drukken van de geplaagde aio. Hoeveel artikelen ze ook schrijven, die Mount Everest blijft maar wijken.
Het verbaasde me dan ook niet echt toen ik van de week aan het eind van de middag bij de lift een aio met wat afgezakte schouders tegenkwam. Kort geleden had ik haar nog fris en vrolijk in mijn cursusonderdeel voor nieuwe aio’s gehad. ‘Hoe gaat ie?’ Diepe zucht. Zie je wel, dacht ik en vroeg: ‘Wat is er dan?’ ‘Lange dag’, wist ze uit te brengen. Ik probeerde haar op te beuren: ‘Nou, de dag is nog niet voorbij.’ Maar daarmee had ik een gevoelige snaar geraakt. ‘Ik moet vanavond nog hardlopen! Acht kilometer. Vijf, dat kan ik wel, maar acht? Ik ben de jongste van de groep, en ook nog eens de langzaamste. Dat haal ik nooit!’
De volgende ochtend kwam ik haar weer tegen bij de lift. ‘En?’ Brede lach: ‘Gelukt!’

Re:ageer