Student - 30 oktober 2008

HELPENDE HAND

nieuws_2571.jpg
Sinds enige tijd heb ik het gevoel dat ik maar eens iets moet gaan betekenen voor de wereld. Ik heb vrij sterke idealen wat betreft wereldverbetering, en hoewel Wageningen genoeg mogelijkheden biedt om daar wat mee te doen, ben ik qua actief studentenleven nooit veel verder gekomen dan bier drinken.
Ik heb me ooit nog eens aangemeld voor de studentenbezetting van het Maagdenhuis, maar op het laatste moment bleek ik een practicum te hebben. Dat heb ik voor laten gaan. Daarnaast heb ik nog een jaartje gekraakt op de Kolkakkerweg, alwaar wij onderdak boden aan uitgeprocedeerde asielzoekers die in de vogelvrije zone die Wageningen toen was op het generaal pardon wachtten. Weliswaar heb ik genoten van een jaar lang zeer milieubewust leven, wat weinig moeite kost als je geen gas, water en elektra hebt, maar veel meer dan koffiezetten heb ik nooit voor onze asielzoekers gedaan.
Hoe dat kwam? Daar kan ik kort over zijn. Ik ben nogal lui. Ik heb geen problemen met hard werken of veel doen, maar als niemand me een schop onder mijn kont geeft, ben ik zo een week bezig met op de bank zitten, koffie drinken en grapjes maken. Niet voor niks doe ik nu al bijna een vol jaar over een afstudeervak. Welnu, in de anarchistische kringen rond het Kolkakkerwegproject geeft niemand iemand een schop onder zijn kont. Vandaar dus dat er vrij weinig uit mijn handen kwam.
Hoe dan ook, laatst kreeg ik de kans om niet alleen wat voor een medemens te betekenen, maar ook nog een stukje van mijn krakersapathie goed te maken. Een van de vluchtelingen van de Kolkakkerweg, inmiddels in afwachting van zijn verblijfsvergunning, werd namelijk dakloos omdat de gemeentelijke financiering stopte. Hij had huisvesting nodig en in ons huis hebben we een klein kamertje voor tijdelijke bewoning.
Urenlang ben ik zoet geweest met overleg over het hoe en wat in huis. Toen daar eindelijk consensus bereikt was, heeft het me vervolgens nog drie uur telefoneren gekost om erachter te komen wie zijn zakgeld zou gaan betalen. En toen dat eindelijk rond was en ik onze medemens in nood de volgende dag het goede nieuws zou geven, had hij in zijn eentje al een andere plek gevonden.
Natuurlijk ben ik erg blij voor hem. Trouwens, ook voor mezelf. Want van die wereldverbeterdrang heb ik voorlopig geen last meer.

Re:ageer