Student - 25 september 2009

Grotemensenwereld

Voor de deur van ons studentenhuis staat een wit bestelbusje. ‘Jemig’, denk ik, ‘dat ziet er professioneel uit’. Ik kijk naar de smetteloos witte busdeuren met een groen boompje erop. ‘Boomadviseur’, staat er. Nou zeg, dit is allemaal wel heel serieus.

26-Stijn-raster-6015.jpg
Pas als mijn straatgenoot Jos de deur ontgrendelt en instapt alsof er niets aan de hand is, dringt het tot me door: dat busje is van hem. Die 'boomadviseur' is gewoon een studiegenoot van mij. Ik vond het boompje op zijn broek ook al ergens op lijken.
Afgelopen juli is Jos afgestudeerd. Nu woont hij samen met z'n vriendin - toenmalig caissière bij de supermarkt om de hoek - in een koophuis, even verderop. Hoe kan een studiegenoot van mij nou een hypotheek krijgen? De grotemensenwereld was voor mij zoiets als hongerige kindjes in Afrika: afschuwelijk, maar godzijdank wel heel ver weg. Nu komt het allemaal erg dichtbij.
Dat van die supermarkt zal mij trouwens niet overkomen. Hoeveel kratten bier ik ook langs de kassa sleep, leuke caissières noemen mij gewoon 'meneer'. Ook al zoiets onbegrijpelijks. Ik ga van klein jongetje naar 'oud', er zit werkelijk geen enkele ook maar iets aantrekkelijke fase tussen. Dat heb ik dan weer, maar dat ter zijde.
Ik snap er niets van. Niet lang geleden zat ik op het mbo. Dan ging ik stiekem bij de hogeschool koffiedrinken (20 cent goedkoper) en dacht ik: 'Wouw, daar op de hbo weten ze het allemaal'. Maar nee, zelfs op de universiteit is het een beetje dit, en mogelijk dat. Aanmodderen noem ik nu netjes trial and error, verder weet ik nog niets. Wat moet ik nou? Ik ben er net achter hoe ik zonder opener een bierdop kan verwijderen en nu houdt het studentenleven gewoon op. Nog even en dan gaan mijn columns naar een suf gepensioneerdenblad.
Piekerend kijk ik hoe Jos de straat uitrijdt. Hij oogt tevreden. Misschien, heel misschien, is er ook nog wel een leven na de studietijd. /Stijn van Gils

Re:ageer