Wetenschap - 22 november 2001

Gert Nieuwboer, glasinstrumentmaker op De Dreijen

Gert Nieuwboer, glasinstrumentmaker op De Dreijen

'Ik ben glasblazer en dat wil ik blijven'

Ooit blies iemand van de glasblazerij van de universiteit tijdens een interview een glazen olifantje voor me. Zomaar, voor de aardigheid. Dat deden ze wel meer tussen het blazen van het gebruikelijke werk door. Even laten zien dat glasblazen een vorm van kunst is.

Sinds 1 oktober heeft Wageningen UR geen glasblazerij meer. En glasinstrumentmaker Gert Nieuwboer, nu in zijn eentje een kleine zelfstandige, is de spreekwoordelijke 'witte olifant'. Hij maakte van de nood een deugd: toen de afdeling glasinstrumentmakerij werd opgeheven, sprong hij in het gat dat daardoor was ontstaan.

In zijn kantoor aan de Verbindingsweg 4 hangen twee portretten van zijn vader, die 21 jaar lang bij Organische Chemie glasblazer was. Van zijn vader leerde hij het vak en dat is altijd zijn liefde gebleven. Dat was nog in het Scheikundegebouw op De Dreijen. "Ik weet nog toen het gebouw gerenoveerd werd, dat we op zolder een verzamelbak met glaswerk vonden. Iemand had in de Tweede Wereldoorlog al die Reichsadelaars en swastika's afgeplakt. Een stille vorm van verzet, denk ik."

Nadat zijn vader was gepensioneerd, accepteerde Gert Nieuwboer het aanbod om diens plaats in te nemen.

"In september heb ik nog net mijn koperen jubileum gehaald. De geruchten over inkrimping van alle werkplaatsen deden al jaren de ronde. Vorig jaar, vlak voor kerst, kwamen de serieuze plannen op tafel. En wij twee?n van de glasblazerij werden helemaal weggeschrapt! We kregen een niet-ontslag-garantie en er zou naar een nieuwe werkplek worden gezocht. Maar daar had ik niet echt vertrouwen in. Ik ben glasblazer en dat wil ik blijven. Wat moet ik ergens anders doen? Mijn collega is tijdelijk conci?rge, tot er iets anders voor hem wordt gevonden. Ik ben zelf weggegaan. Onder het motto: als ik nou toch naar de sodemieter moet gaan, dan doe ik het zelf wel!"

Drie jaar geleden werd de glasblazerij na de renovatie uit het gebouw van Organische Chemie gezet. Tegenover het Biotechnion stond een soort schuur. "Die werd helemaal verbouwd en ingericht als glasblazerij. Natuurlijk dachten wij dat we daar tot in lengte van dagen zouden werken. Wie rekent er nou op dat je zo'n dure verbouwing laat doen als je toch van plan bent na drie jaar de boel op te heffen?" Nieuwboer kijkt zuinig. "Mijn collega en ik in ieder geval niet."

Nieuwboer kon zich niet voorstellen dat Wageningen UR geen behoefte had aan een glasinstrumentmakerij. Even een sluitstukje maken, een kraantje repareren, een speciale constructie maken die je niet zomaar kunt bestellen. Zo is het toch altijd geweest? De mensen van de leerstoelgroepen wisten hen altijd te vinden.

Dus trok hij de stoute schoenen aan, stapte naar het projectteam en vroeg of hij niet voor zichzelf kon beginnen in de werkplaats. Na een aantal maanden kreeg Nieuwboer toestemming. Zijn collega, die ook de kans werd geboden, had er geen zin in. Nieuwboer kon het pandje huren en de inventaris voordelig overnemen. "Zo snijdt het mes aan twee kanten: de universiteit is van mij af en heeft de faciliteit toch nog binnen bereik."

Inmiddels zijn er plannen om het Centraal Magazijn met de instrumentmakerij ook op te heffen. "Hoe lullig het ook klinkt voor de collega's die dat straks weer treft, ik kan er mijn voordeel mee doen, want ik kan veel meer dan glasblazen. En nu ik sinds 1 oktober zelfstandig ben, moet ik er voor zorgen dat ik mijn eigen broek kan ophouden."

Van de klussen voor de leerstoelgroepen alleen kan hij zijn gezin niet onderhouden, maar met opdrachten van de instituten moet het enigszins lukken. "Tot nu toe ben ik tevreden. Ik ben geen materialist. Maar de mensen van de leerstoelgroepen moeten er nog wel aan wennen dat ze bij mij terecht kunnen voor meer dan een glasblaasklusje. En ze moeten een andere prijs betalen. Vroeger kreeg de werkplaats vijf gulden per uur. Dat is niet meer van deze tijd."

Groot feest zeker op 1 oktober jongstleden?

Gert Nieuwboer schudt langzaam zijn hoofd. "Nee hoor, het was geen feestdag. Thuis ook niet. Voor mezelf was het leuk. Maar de aanleiding is absoluut niet feestelijk. Veel collega's wachten nog steeds op de afloop van het reorganisatieproces en weten nog niet waar ze aan toe zijn, of zitten in een andere functie waar ze ook niet om hebben gevraagd. Ik zit nu hier en dat is mooi. Maar ik merk nu al dat ik heel wat meer uren maak dan voorheen. Mijn zaterdag schiet er regelmatig bij in."

Lydia Wubbenhorst

Gert Nieuwboer bij de oude instrumenten van zijn vader.

foto Guy Ackermans

Re:ageer