Student - 29 mei 2008

George the man!

nieuws_2229.jpg
nieuws_2229.jpg

Foto: .

Afgelopen week was ik ziek. Er zijn mensen die het stiekem heel fijn vinden om zich in bed ellendig te voelen. Die kijken dan de hele dag naar Donald Duck-filmpjes en bellen al hun kennissen op om te vertellen hoe slecht ze er aan toe zijn. Ik had heel goed zo iemand kunnen zijn, maar ik ben het helaas niet. Van de paar dingen in deze wereld waaraan ik een gigantische hekel heb, staat ziek zijn samen met het gootsteenputje schoonmaken op nummer één (alle wereldoorlogen komen nátuurlijk op nummer twee).
Als ik ziek ben denk ik namelijk vaak, na een paar uur plafondstaren en columns lezen van veel betere en veel grappigere columnisten, na over het leven. Dit doet me geen goed. Voor elk non-religieus persoon is het al niet aan te raden over de zin van het leven te filosoferen, laat staan voor een non-religieus persoon dat zich lamlendig en koortsig voelt. Lichamelijke misère gaat bij mij dus vaak samen met geestelijke dalen. Zo ook vorige week.
Chagrijnig en lusteloos lag ik op de bank van mijn moeder. Mama probeerde de boel nog een beetje op te vrolijken door heel vaak te benadrukken dat ze het zóóó gezellig vond dat ik weer eens thuis was. Ik denk dat ze deze techniek in een boek met pedagogische wijsheden van Daphne Dekkers heeft gevonden. Sorry Daphne, maar het hielp niet.
Ik zapte erop los, en toen ik twaalf keer de vernuftige super sauna van Tell Sell had gezien, stuitte ik opeens op het hoofd van George Michael. Ik kon mijn geluk niet op toen het om een pratende en niet om een zingende George bleek te gaan. Dit kon namelijk maar één ding betekenen: een documentaire. Yes, yes, joehoe! Het leven kende toch nog genade.
Het allerfijnste was dat het een documentaire was die ik al had gezien. Ik kon dus gewoon ontspannen zitten kijken zonder op nieuwe George-feitjes te letten. En het was hééérlijk. George zingt namelijk liedjes voor hysterische nichten, terwijl hij er zelf geen is (niet hysterisch, wel homo). Het is een wijze man. Bijna net zo wijs als Oprah. Alle vervelende dingen die hij in zijn leven heeft meegemaakt - opgepakt vanwege seksuele handelingen op een openbaar toilet - ervaart hij als lessen voor de toekomst.
Mijn moeder kwam naast me zitten en was het direct met me eens: George is een bijzonder inspirerend persoon. De rest van mijn tijd op de bank riep mijn moeder dingen als: ‘Iris, laat je niet kisten, you gotta have faith!’ Dat hielp een stuk beter dan dat Daphnegedoe. Over de zin van het leven dacht ik verder niet meer na.

Re:ageer