Student - 11 februari 2011

Generation Lost?

Oud is het nieuwe nieuw, zo lijkt het. Het idee dat studenten een flexibele, eigentijdse jonge garde vormen, klopt niet. We zijn ouderwets.

Bij_de_buren_YK.jpg
Studeren, de oude stijl. Hoe was dat ook al weer? Nou, 's ochtends bezette je met je flinke haarbos en drieweken-baartje een faculteit ('Aksie, aksie!'), omdat je het niet eens was met de ondemokratische medezeggenschap enzo. Daarna met een buil shag op zak toch maar dat tentamen maken, want hé, je was nu toch al elf jaar bezig met de studie, dus misschien moet je toch een keer toegeven aan het kapitalistische systeem en een fatsoenlijke baan gaan zoeken.
Anno 2011 lijkt er weinig veranderd. In Amsterdam en Utrecht werden deze week fanatiek universiteitsgebouwen bezet en spandoeken uitgehangen. Nu niet vanwege medezeggenschap-dingetjes - daar maakt niemand zich nog druk om - maar uiteraard vanwege de bezuinigingen. Zelfs de links-revolutionaire ernst lijkt zo uit de jaren zeventig te zijn gekomen, met bijbehorende retoriek. Gehoord in Utrecht: '"Mag ik hier naar binnen?" vraagt een studente muziekwetenschap. "Alleen als je je aansluit bij de bezetting", is het strenge antwoord. "Maar hoe doe ik dat dan?" luidt de voor de hand liggende vraag. "O, heel eenvoudig, door naar binnen te gaan."' Demokratie ten top.


Christenstudenten, nog zo'n studentensubcultuur met een hang naar oude tijden. Als moderne missionarissen togen Leidse christenmeisjes deze week naar oorden waar het woord van God zelden gehoord wordt: de corpshuizen, poelen des verderfs - vaak letterlijk als je in de koelkast kijkt. De olijke christenmeisjes willen de dialoog aan gaan met de Minerva-leden over christelijke normen en waarden. Om hun goede normen en waarden wat kracht bij te zetten, doen de dames een gratis afwas in de heidense studentenhuizen. Hoewel, helemaal heidens zijn ze niet. In universiteitsblad Mare bekent een gelovig corpslid: 'Ik ben wel de enige gelovige in huis en dat gaat prima. “Leuke vent, heeft een beetje een handicap met dat geloof, maar valt verder prima mee te zuipen” zeggen ze altijd over me.’
Ook een geweldig relict uit vroegere tijden: het urenlange ondoorploeterbare tentamen. In een tijd waarin studenten door Twitter en Facebook een spanningsboog van 21 seconde hebben, is het vaak slechts een enquête-achtige test die het einde markeert van een vak waarvan je je meer dan eens afvraagt wat je nu eigenlijk geleerd hebt. Zo niet in Leuven. Vierhonderd studenten maakten daar onlangs een tentamen neurologie van een grenzeloze omvang. Zestig vellen kregen de studenten gepresenteerd, enkelzijdig en in kleur geprint. Da's dus bijna dikker dan de gemiddelde roman van Kluun en in ieder geval kleurrijker. Vierentwintig duizend velletjes; oftwel 3 hele bomen, zo berekende radiozender Studio Brussel.
Misschien wel het meest muffige bericht van deze week lazen we op campus.tv. In 'studentenstad Zwolle' is blijkbaar een gebrek aan fatsoenlijke studentenwoningen. Aan ruimwonende senioren echter geen tekort, en dan is één plus één toch al snel twee. In het SOlink-project worden studenten gekoppeld aan bejaarden met een kamertje vrij, die het wel gezellig vinden om wat van het moderne studentenleven mee te pikken. De studenten op hun beurt leren erg veel over het moderne bejaardenleven. Om wederzijdse teleurstelling te voorkomen, worden student en bejaarde zeer zorgvuldig aan elkaar gekoppeld. Zijn er geen gedeelde passies in Hollandse pot of Omroep Max, dan gaat de deal niet door.
Studenten die zich identificeren met bejaarden, Jezus, een twitterende Ronald Giphart - zó jaren negentig - of met de linkse krakers uit de jaren zeventig. Heeft onze Twitter-generatie dan helemaal geen eigen gezicht? Het nieuwe studentenicoon mag nú opstaan.

Re:ageer