Student - 17 mei 2010

Geheimen

‘Wat zeg je?’, vraag ik niet-begrijpend.

26-Stijn-GA6004.jpg
Aan de andere kant van de lijn klinkt wat gestotter. Mijn gesprekspartner is duidelijk niet blij met mijn telefoontje. Ze probeert het me netjes en vriendelijk uit te leggen: ze wil het nog wel even navragen, maar eigenlijk ben ik niet welkom om een stukje te schrijven over het bruine café in Orion. 'VeSte wil onjuiste beeldvorming over de nieuwe studentenkroeg voorkomen.' Verbouwereerd hang ik op. 'Het is geheim of de barkrukken links of rechts komen te staan', zeg ik uit frustratie tegen een medestudent die ik niet eens ken.
Een moment voel ik me persoonlijk aangevallen als studentredacteur. Hoezo zou ik een verkeerd beeld schetsen? Toevallig schets ik heel goede beelden, vind ik. Natuurlijk maak ik fouten, ook heel domme- vooral getallen vind ik moeilijk. Daarom laat ik vrijwel al mijn stukken - columns niet trouwens - vooraf lezen. Echte fouten probeer ik er zo uit te halen, kritische tonen laat ik overigens wel staan. Iedereen heeft de vrijheid daarover boze brieven, mailtjes en telefoontjes te produceren. (Valt tot nu toe mee, ik ben benieuwd naar deze column.) Ik dacht dat alles   maar gezegd mag worden. Dat een vrije pers de wereld verder helpt. Wat beeldt VeSte zich wel niet in. Een bruine kroeg als staatsgeheim? Wees blij dat er überhaupt iemand naar jullie wil luisteren.
Ach, het is ook wel gemakkelijk om alleen VeSte af te kraken, zij doen alleen maar mee met een trend. Overal kom ik van die geheimzinnigheid tegen, of mensen die zoveel willen nuanceren dat van een mening niet echt sprake meer is. Een paar weken terug wilde iemand ineens niet meer dat zijn uitspraken gepubliceerd werden. En wist je dat vaste Resource-redacteuren in principe niet eens meer op de medezeggenschapsraadvergaderingen van Van Hall Larenstein mogen komen?
In al mijn frustraties vergeet ik wel eens dat negen van de tien mensen heel vriendelijk en open meewerken. En eigenlijk moet ik vooral trots zijn op al die geheimzinnigheid. Ik zou haast gaan denken dat mijn stukjes echt gelezen worden.

Re:ageer