Organisatie - 14 december 2006

Gedonder over kerstpakketten

Voordat Wageningen UR bestond, hoorde je niemand klagen over kerstpakketten. De werknemers van de universiteit ontvingen doorgaans een fles wijn en de instituten van DLO hadden zo hun eigen kersttradities, met het luxueuze kerstpakket en visbuffet van Rivo als beroemde hoogtepunten. In 1997 gaat het echter mis met de Wageningse kersttraktatie. En daarna is het nooit meer helemaal goed gekomen.

Medewerkers van Wageningen Universiteit kregen in december 2000 dit geelgroene karretje gevuld met kerstgeschenken.
Op de universiteit begint het gesodemieter als de afdeling HRM in 1997 het academische flesje wijn afschaft. De medewerkers ontvangen in plaats daarvan ‘een bescheiden kerstpakket halfvol met uiterst eerlijke en duurzame goederen’, schrijft columnist Vilitzer eind 1997 in het Wagenings Universiteitsblad (WUB). Het pakket bevat, zo lezen we in een gepikeerde ingezonden brief in WUB 2 van 1998, ‘een Keniaans theelepeltje, Aziatische eetstokjes, een handig Bengaals mandje, een kleurige Indiase theedoek, Ghanese cacaopoeder, Zuid-Afrikaanse ananas en Thaise pandanrijst’. Meer schrijvende lezers hekelen het cadeau, en tijdens kersttoespraken verontschuldigen sommige departementsdirecteuren zich voor het ‘armzalige pakket’.
Na dat jaar is het op de universiteit bij elk kerstpakket raak. Altijd is er kritiek. Het voorlopige hoogtepunt is een mal, alcoholvrij, groengeel karretje. ‘Mijn kleinkinderen spelen er graag mee’, memoreert hoogleraar Plantenfysiologie Linus van der Plas eind 2004 in Wb, de opvolger van het WUB. ‘Maar als je er iemand mee ziet lopen bij de Albert Heijn kijk je hem toch wat meewarig na.’
Ondertussen doet ook een ander nieuw fenomeen zijn intrede. In 1999 meldt het Wb dat de visserijonderzoekers van Rivo weer het meest luxe kerstpakket van de hele organisatie mogen ontvangen. ‘We draaien goed en de mensen werken hard’, verontschuldigt een woordvoerder van het instituut zich. En Wageningen UR wordt jaloers.
Hoe jaloers, dat wordt twee jaar later duidelijk. De kerstpakkettenkwestie is zo belangrijk geworden dat de AbvaKabo zich ermee bemoeit. Als uitlekt dat de departementen dat jaar zelf mogen bepalen hoe ze hun medewerkers belonen, zegt de bond te vrezen voor ‘een bedreiging van het wij-gevoel’. ‘Het is natuurlijk kinderachtig’, tekent het Wb op uit de mond van vakbondsman Wilko van Loon. ‘Maar zo zitten sommige mensen nu eenmaal in elkaar.’
Het bestuur grijpt in, en in 2004 krijgen alle medewerkers van Wageningen UR hetzelfde bescheiden kerstcadeautje. Reden voor Wb om toch even te bellen met de visserijonderzoekers in IJmuiden. Die heten ondertussen geen RIVO meer, maar Animal Sciences Group. ‘Bij ons was het kerstpakket een traditie’, meldt Marja Bruisschaart. ‘Maar dat is vorig jaar al de mist in gegaan wegens de financiële situatie.’ Centraal heeft hard ingegrepen in het instituut, dat weet hoe het met medewerkers moet omgaan. Niet alleen het kerstpakket, maar ook de Rivoiaanse oudejaarsviering is op last van hogerhand versoberd. ‘De levende muziek, het visbuffet en het kinderprogramma met clown is geschrapt’, zegt Bruisschaart bitter. ‘We zullen het moeten doen met een toespraak van onze directeur en een borrel met hapje.’
Het is waar. Vroeger was alles beter.

Re:ageer