Organisatie - 6 oktober 2010

Gedogen

Tijdens het schrijven van deze column kijk ik met een schuin oog naar de beelden van het CDA-congres op televisie.

Morgen moet ik mijn tekst inleveren, maar dan nog is niet bekend of de gesmede akkoorden door de partijfractie op dinsdag aanvaard worden. Ongetwijfeld gaat dat gebeuren, maar ervaringen uit het verleden bieden, zeker de laatste tijd, geen garantie voor de toekomst.
Ik moet bekennen dat ik het spoor bijster ben wat betreft het politieke vaarwater. De bootjes bewegen alle kanten op en de oude, vertrouwde tegenstellingen tussen links en rechts bepalen de koers niet meer. We kiezen massaal voor desintegratie, waarbij arm niet rijker wordt en rijk niet armer. En wat met het begrip gedoogakkoord? Het woord gedogen is voor mij verbonden met het drugsbeleid en het niet bestraffen van kleine overtredingen in het verkeer. We moeten ophouden met gedogen, heb ik Wilders zo vaak horen zeggen.
Over enkele weken komt Zakaria Hatim uit Egypte onze vakgroep voor drie maanden versterken, om te werken aan een thesis over de woestijnvegetatie van de Sinaï. Hij is een van de vele buitenlanders die Wageningen Universiteit jaarlijks welkom heet. Zakaria is overtuigd moslim en heeft mij de afgelopen jaren veel verteld over de beginselen van de islam: over liefde, verdraagzaamheid en rentmeesterschap. Ik zie weinig verschillen met het christendom. Zakaria laat weten dat hij begonnen is met het leren van de Nederlandse taal. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat hij vraagt naar de betekenis van woorden als kopvodden-tax en assimilatiecontract. Hoe leg ik hem het nieuwe gedogen uit?

Re:ageer